29 augustus – Accupunctuur?

Mijn vriend komt thuis van zijn werk en verteld dat een collega van hem zwanger is van haar derde kind. Het ging niet heel gemakkelijk, dus hij had ook verteld over ons. En zij had gezegd dat we misschien verder moeten kijken dan alleen de ziekenhuis behandelingen. Dat vriendinnen van haar een schildklier onderzoek hadden laten doen en daarna snel zwanger waren of acupunctuur. Ik ben het met hem eens dat het echt geen kwaad kan om verder te kijken dan de behandelingen in het VU. Je schildklier laten onderzoeken ik weet niet of dat lukt. Ik heb wel mijn bloed laten testen voor allerlei dingen waarvan ik nu niet eens meer weet waarvoor. Dus daar kan ik natuurlijk over bellen. Misschien is dat al een keer getest maar moet eerlijk zeggen dat ik het niet eens weet. Verder op internet gaan zoeken naar een acupuncturist die ons misschien kan helpen. Het is niet zo makkelijk want ik wil dan wel een met ervaring met onverklaarbare onvruchtbaarheid en liefst niet al te ver weg, omdat het allemaal al genoeg tijd kost al die behandelingen. Ik ben nu eerst een week naar Stockholm en dan een week met werk weg in NL, daarna ga ik hier energie insteken en een afspraak maken.

24 augustus – Paaseitjes zoeken

Heb in bijna 1 ruk het boek van Anne Tel “Paaseitjes zoeken in het AMC” uitgelezen. Het is een grote herkenning al zijn wij nog maar op de helft van onze IUI sessies. Ben na het lezen van haar boek wel blij dat we bij de VU zitten. Dat lijkt in ieder geval een goede keuze te zijn. Het is fijn om te lezen dat je niet de enige bent en dat alles wat je voelt andere vrouwen ook voelen maar het doet ook zeer om te lezen dat we er misschien nog lang niet zijn. We moeten of eigenlijk moet ik mogen zeggen nog 3 IUI behandelingen voordat we in een eventueel IVF traject terecht komen. Ik hoop natuurlijk dat we niet meer nodig hebben maar ben ook bang, durf ook niet te hard te hopen maar wil er tegelijkertijd ook wel echt voor gaan en er dus in geloven.

‘s Middags zijn we naar Ajax-PSV geweest en hebben we zitten knuffelen op de bank, we gaan vroeg naar bed en praten samen over ons en over het niet kunnen krijgen van kinderen. Het is voor het eerst dat mijn vriend zich hier sterk over uitspreekt. Hij zei ik word onrustig van het niet hebben van kinderen. De wereld ligt aan je voeten alles kan en mag en moet misschien wel een beetje. Je kunt elke avond uit want je hebt geen verplichtingen geen groter doel dan jezelf.

23 augustus – Verplicht rust

Ben opeens ongesteld geworden, 5 dagen voor tijd. Het vloeien van de laparoscopie was nog niet gestopt. Ergens geloof ik niet dat ik al ongesteld ben geworden maar het lijkt toch echt zo. Dit betekent dat ik deze maand niet mee kan doen met de IUI, omdat ik voor mijn werk naar Stockholm ga. Dus kan ik geen Echo rond dag 11 en ben ik pas rond dag 14 terug in Nederland. Ik kan Stockholm natuurlijk afzeggen maar ik kan niet mijn hele leven laten lijden door mijn onvruchtbaarheid. Heb het met mijn vriend overlegt en misschien is een maand rust ook wel goed voor ons. Ben intense verdrietig en vraag me af waarom. Tuurlijk vind het een gemiste kans maar wist dat ik deze maand niet zwanger kon zijn dus deze teleurstelling kan zijn ongesteldheid niet opleveren. Misschien meer dat het gewoon niet lukt, dat ik het niet eerlijk vind en dat mijn lichaam niet wil mee werken en mijn hele planning door de war schopt. Misschien klinkt het bijna op het neurotische af maar heb een excel planning met de dagen en de cyclus en wanneer wat zou kunnen plaatsvinden, zodat ik geen onzinnige dingen plan op de voor mij belangrijke data.

Weer een maand onbenut, van de 12 die een jaar maar telt en helemaal omdat ik het gevoel heb dat we meer kans maken nu meteen na de laparoscopie, maar dit gevoelt deel ik geloof ik in mijn eentje. Probeer het nu voor deze maand maar los te laten. Mijn vriend is echt heel lief voor me, neemt me in zijn armen en knuffelt me, mag huilen tot er voor vandaag, hopelijk, geen tranen meer zijn.

22 augustus – Verdriet

Zit op mijn werk en kan me niet meer concentreren moet zo hard huilen maar probeer dat stilletjes te doen achter mijn computer, hopelijk ziet niemand het. Ik moet hier wat aan doen, ik lijkt wel hysterisch, maar het doet zo’n pijn. Ik heb het boek besteld “Paaseitjes zoeken in het AMC”, misschien kan ik hier wat steun uit halen. Ben ook lid geworden van Freya en het IUI forum, weet niet of het wat is maar hoop dat ik wat meer steun kan vinden ergens.

11 Augustus 2014 – De Laparoscopie

11 augustus om 8 uur ben ik aan de  beurt voor een diagnostische laparoscopie. Als eerste. Ik moet me om 7 uur melden. Best heel spannend vind ik. Mijn vriend brengt me weg en komt me weer halen. Heb inmiddels festival vriendinnetjes ingelicht en ze waren heel lief en hopen dat ik natuurlijk gewoon mee kan. Het voelt toch wel gek dat ze straks gaan snijden in een ‘gezond’ lichaam, mijn lichaam. Maar ik houdt me vast aan het feit dat ik toch niet helemaal goed werk anders hadden we nu wel al 1 of misschien wel 2 kindjes gehad.

7 uur, we melden ons op afdeling 1B kort verblijf. Ik word ingeschreven en naar ‘mijn kamer’ gebracht. Ik krijg een operatiehemd aan, slik een kalmeringspilletjes en mag in bed liggen waarna ik naar de voorbereidingen en uitslaap kamer word gebracht. gek gevoel dat je nog niet ziek bent en toch al in bed naar de operatiekamer gaat. Ik ben nog niet binnen of ik krijg een infuus ingebracht en ben voor me gevoel weg. Ik kan me nog herinneren dat ik op de operatie tafel klim, maar verder kan ik me weinig meer herinneren. Als ik wakker word heb ik het koud en krijg ik een buis onder de dekens die warme lucht naar binnen blaast, ik lig er wel lekker relaxed bij, nog een beetje te doezelen. Tijdens dit doezelen denk ik gehoord te hebben dat de operatie goed was gegaan en dat ze wat endometriose hebben weggehaald, wat ik zelf als goed nieuws beschouw.

Ik word door een soort Martina Churandy, verpleger Stefen terug naar de afdeling gebracht, met een vrolijke babbel word ik door de gangen gereden moet er bijna van glimlachen. Ik lig weer op de kamer en lig nog een tijdje te slapen. Het gaat goed, ik kan al naar het toilet en voel me opzich prima, zolang ik lig. Ik heb twee kleine sneetjes, een in mijn navel en een heel laag op mijn buik. Dat worden waarschijnlijk wel hele mooie, bijna niet zichtbare littekens.

Mijn vriend komt om 16:00 weer naar het ziekenhuis want ik mag naar huis. Fijn dat het allemaal zo goed gaat. De gynaecoloog komt langs om te vertellen hoe de operatie is gegaan. Het was heel goed gegaan en ze hebben eigenlijk niks kunnen vinden, een klein beetje endometriose maar niet op een plek waar het een zwangerschap zou kunnen belemmeren. Het is natuurlijk fijn dat ze niets ergs hebben kunnen vinden maar hier schiet ik natuurlijk ook niets mee op. Ik barst in huilen uit en zeg dat dit natuurlijk beter is dan iets erg vinden maar dat ik hier voor mijn gevoel eigenlijk helemaal niets mee kan, ik ben niks opgeschoten. We mogen ons bij de eerst volgende menstruatie weer melden voor de volgende 3 IUI behandelingen.

Ik wil meteen naar huis, ik heb hier in het ziekenhuis ook niets te zoeken. Ik ga voortvarend op pad maar halverwege het ziekenhuis op weg naar de auto begin ik me toch echt niet goed te voelen. Het was wat ze hebben ingespoten om de organen goed te kunnen zien stijgt naar mijn schouders en doet echt veel pijn. Eenmaal bij de auto gekomen plof ik op de stoel neer en probeer zo veel mogelijk te gaan liggen, het gaat. Een maal thuis stap ik vast voor de deur uit terwijl mijn vriend de auto parkeert, jemig ik voel me echt niet goed. Kan bijna niet staan en ben heel misselijk. Ik sta bij de deur te wachten maar hou het bijna niet meer vol, gelukkig komt hij snel en helpt me de trap op terwijl ik het gevoel heb dat ik de hele tijd moet overgeven. Nadat ik een tijdje op de bank lig voel ik me eigenlijk al wel weer prima. Dit blijft zeker nog een dag zo, liggend voel ik me goed maar zodra ik ga staan voel ik me meteen niet lekker meer.

Woensdag gaat het gelukkig al een stuk beter, mijn moeder komt en we maken een wandelingetje het gaat best aardig, elke dag gaat zo’n stuk beter dat ik het Lowlands weekend steeds beter tegemoet zie.