31 maart – Verdriet

Het verdriet is groot. Gisterenavond al wat bloedverlies, volgens mijn lief niet voldoende om de hoop op te geven maar voor mij wel voldoende om de tranen te laten stromen. Het is niet gelukt deze ronde, weer niet gelukt. ‘s ochtends nog meer bloedverlies en na het bloedprikken nog meer. Nee deze ronde is definitief voorbij.

De zuster bij het bloedprikken vraagt hoe het gaat, ik kan door mijn tranen heen niet eens goed antwoord geven. Ze probeert me te troosten, en ze heeft gelijk net zo als mijn vriend, dat we in ieder geval nog een mooi aantal cryo’s in de vriezer hebben liggen. Maar ik voel me leeg. Moe van de afgelopen 3 maanden, moe van het wachten, moe van het hopen, moe van het dromen, moe van het huilen.

28 maart – 11 Eskimo’s

Spannend de brief van het ziekenhuis ligt in de brievenbus. Ik loop er mee naar boven en twijfel of ik de brief open zal maken of samen met mijn lief. Mijn telefoon gaat, het is mijn lief dus ik maak de brief maar meteen open. Alsof ik nog een uur met de brief op tafel kan zitten wachten. Dus ik vertel hem het goede nieuws dat ze 11 embryo’s voor ons hebben kunnen invriezen. Wat een mooi aantal! 11 eskimo’s zoals ik ze liefkozend noem, onze eskimo’s.

Ze hebben 7 embryo’s alleen in een rietje ingevroren en nog 2×2 samen dus in totaal 9 rietjes. Ze hadden al gezegd dat ze embryo’s van wat mindere kwaliteit samen in een rietje zouden invriezen omdat ze daarvan verwachten dat er maar 1 het ontdooi proces overleeft. Dus effectief hebben we 9 kansen in de vriezer liggen, mits ze goed ontdooien natuurlijk.

9 kansen betekend dat mocht deze poging niet gelukt zijn we in ieder geval voor de rest van het jaar kansen hebben op terugplaatsingen. We zouden dan een maand rust moeten nemen en daarna in mei weer voor een tp kunnen gaan.

Maar goed liever nog is deze poging natuurlijk gelukt, maar merk dat ik mezelf probeer te beschermen en niet durft te geloven in een succesvolle poging.

Screen Shot 2015-02-17 at 21.32.08

27 maart – pffff wachten valt zwaar

pff merk nu wel dat het wachten me zwaar valt, nog 4 dagen tot we voor de bloedtest mogen komen. Kan bijna aan niets anders meer denken, struin het internet af om te zoeken naar dingen die je zou kunnen voelen. Maar moet heel eerlijk bekennen dat ik niet zo veel voel. Voel af en toe nog wat steken in mijn buik en soms wat krampen maar ja dat kan van alles zijn. Je hoeft en kunt eigenlijk ook nog niet zo veel voelen en dat maakt het er niet makkelijker op. Ik wil mezelf niet voor de gek houden en een beetje beschermen. Gisteren zei de acupuncturist dat we opzich wel eerder zouden kunnen testen dan wanneer we voor de bloedtest mogen komen. Maar vriendlief zei gisteren heel terecht dat het ziekenhuis heeft gezegd dat eerder testen echt geen zin heeft dus waarom zouden we dan gaan doen. Tja rationeel snap ik deze benadering, emotioneel wil ik het gewoon graag weten, eigenlijk omdat ik te bang ben voor de (zoveelste) teleurstelling.

23 maart – Wachten

Het beroemde wachten is begonnen. Het euforische gevoel is een beetje weg ge-ebed. Mijn lief is deze keer ook van het wachten. Bij de IUI’s had hij daar minder mee, maar nu vind hij het spannend en telt mee af en dat geeft mij weer een bijzonder gevoel. 

Maar het wachten blijft lastig want je kunt niet echt iets voelen en toch voel je van alles. De medicijnen geven je het gevoel dat je van alles voelt maar ze foppen je. Boefjes.

19 maart – Euforisch gevoel

Er is nog niets gelukt en geen garanties in dit spel maar heb toch een beetje euforisch gevoel. We hebben net een 8-cellige embryo terug geplaatst gekregen. Dit is toch wel een heel bijzonder moment, kan het niet zo goed uitleggen. We hebben nog niks maar tegelijkertijd zijn we ook nog nooit zo dicht bij geweest. De embryo kregen we te zien op het scherm onder de microscoop, deze is met het blote oog niet te zien. Hij/zij, het was mooi door gedeeld van 2 naar 4 naar 8 zoals het hoort en zit nu veilig in mijn baarmoeder.

Daarnaast hebben we te horen gekregen dat er van onze 20 eicellen 17 zijn bevrucht. Als de helft bevrucht was dan zou dat al een mooie score zijn en dat hadden we zelf ook bedacht. Maar 17 is echt fantastisch, werd helemaal warm toen ik het hoorde. Onze 20/20 heeft zich kranig geweerd daar in de petrischaaltjes. Morgen gaan ze kijken welke van deze embryo’s 8-cellig of meer zijn en welke kunnen worden ingevroren. Dit krijgen we dan over ongeveer 10 dagen per post te horen. Ook weer super spannend. Het zou echt heel fijn zijn als er een aantal ingevroren kunnen worden. Je krijgt maar 3 IVF behandelingen vergoed en hoe meer je uit 1 behandeling kan halen beteken dat betekend simpel weg meer kansen. Maar ook gewoon fijn voor jezelf want al die hormonen en de punctie vielen me toch wel wat tegen. Dus misschien weten we genoeg kansen te creëren dat we komend jaar goed zitten. Maar waar we natuurlijk het meest op hopen en in geloven is dat deze mooie verse embryo lekker warm bij mij blijft zitten, 9 maanden.

18 maart – Paradijsvogels

Mijn moeder komt me een beetje opvrolijken. Lig ziek op de bank vandaag. Pijn in mijn buik en voel me overal gewoon niet zo lekker. Gisteren naar mijn werk geweest en ben bang dat ik toch te veel heb gedaan. Gisterenmiddag veel pijn en uiteindelijk ellendig op de bank beland. Na een paar uur te hebben geslapen begon mijn dag vandaag met een emotionele uitbarsting. Had namelijk de datum van het ziekenhuis verkeerd gelezen. Was heilig in de veronderstelling dat wij donderdagochtend pas mochten bellen en dat had vanochtend dus al gemogen. Dus belde ze ons maar ik lag te slapen dus hebben ze vriendlief gebeld. Op zich allemaal prima, geen man overboord maar ik was er helemaal van over de kook, weet niet eens goed waar ik nou zo van in paniek raakte. Ongeveer een van de belangrijkste momenten, we krijgen te horen of en wanneer de terugplaatsing plaatsvind en ik heb de datum verkeerd. Voelt alsof ik het niet belangrijk vind en dat vind ik juist wel. Vriendlief heeft dus ook niet gevraagd hoeveel eicellen er bevrucht zijn, hoop dat we dat morgen kunnen vragen. We moeten ons morgen om 14:30 melden en dan zal om 14:45 de terugplaatsing plaatsvinden. Spannend en ik hoop zo dat ik me morgen een stuk beter voel dan vandaag.

Om me op te vrolijke en vooral om me geluk te wensen kwam mijn moeder een klein cadeautje brengen een nieuwe kraal voor aan mijn geluksarmband. De paradijsvogels. Hopelijk gaan de 4 gelukzalige paradijsvogels in een paradijselijk hof mij geluk brengen morgen.

Screen Shot 2015-03-18 at 15.50.00

16 maart – 20/20

Vandaag is de punctie. We melden ons om 9:15. Vriendlief mag weer een potje vullen en daarna worden we gehaald. Ik krijg pijnstilling via een prik of zoals vriendlief zegt het was een enorme spuit. Na een half uurtje liggen en boekje lezen gaat het gebeuren. We worden gehaald om naar de punctiekamer te gaan. 2 dokters en een lieve zuster. Krijg zo goed als het gaat een soort beenwarmers aan om het steriel te houden. De zuster leert me ademhalen, in door de neus, even vasthouden en uit door de mond. Het is zo ver we gaan beginnen. Het aanprikken van de follikels doet best veel pijn. Ik concentreer me op de ademhaling maar toch de tranen springen in mijn ogen. Ik heb geen tijd om op het meekijk scherm te kijken. Kan me eigenlijk alleen maar consenteren op de ademhaling en probeer te denken dat het zo over is. Maar jee het doet zeer en wat duurt het lang. Gelukkig is het op een gegeven moment over. We gaan terug naar de kamer waar we even mogen uit rusten. Spannend na een half uurtje komen ze de uitslag brengen en krijgen we te horen of het allemaal niet voor niets is geweest.

20/20
20 eicellen en 20 miljoen zwemmers, dit ziet er hoopvol uit. Ben erg blij met deze opbrengst. Zoals eerder gezegt er kan nog genoeg fout gaan maar dit hebben we in ieder geval goed doorstaan. Donderdagochtend om 9:00 mag ik bellen om te horen hoeveel van de 20 eicellen er bevrucht zijn en of en hoelaat de terugplaatsing van een embryo gaat plaatsvinden. Zo spannend en ben zo ongeduldig.