6 juni – Schim van mezelf

Denk dat het tijd is om toe te geven dat het niet zo goed met me gaat. Ik probeer alle ballen in de lucht te houden maar het gaat even niet meer. Ik ben deze week meerdere keren spontaan in huilen uit gebarsten om dingen waarbij dit niet nodig zou moeten zijn. Er is me deze week 2 keer de vraag gesteld waar de stralende en enthousiaste meid is gebleven. En dan nog de opmerking dat de spark die normaal gesproken in mij zit er even niet meer lijkt te zijn. Ik was eigenlijk in de veronderstelling dat ik dit nog aardig aan het maskeren was maar blijkbaar is dit niet het geval.

Ze hebben gelijk. Ik ben er even niet meer. Ik ben een schim van mezelf geworden. Ik weet even niet wat ik hier mee moet. Moet ik even stoppen met de behandelingen om mezelf terug te vinden? Moet ik doorgaan omdat we misschien wel heel dicht bij zijn en het dan heus wel weer beter met me zal gaan? Moet ik meer mensen vertellen van het proces waar we in zitten zodat ik niet alle ballen hoog hoef te houden? Ik weet het niet. Ik weet het gewoon even niet meer.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s