24 juli – Ik

Ik weet niet of Ik nog besta: De leuke Ik. Waar is die leuke vrolijke en onbevangen meid? Ik weet het niet, ik kan haar niet vinden. Maar ik mis haar heel erg. Lieve leuke Ik, ik mis je! Kun je alsjeblief weer terug komen.

Ze gaat denk ik niet vanzelf terug komen, ik moet haar gaan zoeken en zeggen dat ik haar mis. 

Gelukkig is het zomer en kan ik haar gaan zoeken, zonder jas, met mijn haar in de wind en mijn gezicht in de zon. Gewoon leuke dingen doen zonder daarbij na te denken. Gewoon slap ouwehoeren met iedereen over koetjes en kalfjes. Ik ga maar eens genieten van de zomer die nog voor ons ligt. Kijken of ik mijn leuke Ik kan verleiden weer terug te komen. Lieve schat ik mis je en ben bang dat ik niet de enige ben. 

-X-

Advertisements

 21 juli – Missie van het Leven

Ik zat laatst een natuur serie te kijken. Ik hou heel erg van natuur series. Alleen deze keer kreeg ik een wrang gevoel, de stem begon de serie met: Het enige waar dieren voor leven is om zich voortplanten (of iets van deze strekking). Maar het is voor mensen volgens mij niet anders. Toen ik een 16 jarig meisje was heb ik regelmatig mijn hoofd gebroken over het feit dat ik het ‘nut’ van het leven niet zag. Dat ik niet begreep wat de missie van het leven is. Waarom we op aarde zijn en wanneer je leven dan geslaagd is. Nu begrijp ik de missie van het leven beter maar ik lijk er niet in te slagen deze missie te gaan volbrengen. In onze maatschappij draait het, wellicht indirect, om kinderen en dus om voortplanten. We vertellen elkaar misschien dat het niet zo is. Maar het is wel zo. We vertellen elkaar dat er nog zoveel is om voor te leven (ook) als je geen kinderen hebt (kunt krijgen) maar niemand die me kan vertellen wat dat dan is. 

16 juli – Wachten op mk

Het is niet goed. We zijn nu 7 weken en 3 dagen en er is niets te zien op de echo alleen een leeg vruchtzakje. We zullen weer moeten wachten maar deze keer tot de miskraam zich gaat aandienen. Deze is gedeeltelijk al begonnen met het bloedverlies maar moet nu nog gaat door zetten. Ik ben intens verdrietig. Volgens het ziekenhuis gewoon pech, maar als je zolang op een zwangerschap wacht is dat wel heel wrang, gewoon pech. Tuurlijk dit kan er ook nog wel bij een beetje pech.

15 juli – Bang

Ik ben bang. Heb sinds gisteren bloedverlies, niet zo veel maar het lijkt niet echt te stoppen. Eerst rood en nu donkerbruin/rood. Ik wil er nog zo graag in geloven maar ik ben zo bang dat het niet goed zit. Vriendlief zegt dat als het niet goed is we er niets aan kunnen doen en we alles gedaan hebben wat in onze macht lag. We hadden het niet beter kunnen doen. Ik weet het. Ik zit met tranen achter mijn computer. Wat moet ik nou als het niet goed is. Hoe moet ik dan weer verder, hoe moet ik dan weer hoop vinden.

10 juli – Hoop (en een klein beetje wanhoop)

Vlak voor de Echo zit ik in de wachtruimte van het IVF centrum te wachten samen met vriendlief, we waren een beetje vroeg want we konden eigenlijk niet langer meer wachten. Ik kijk naar alle stellen die daar zitten en rond lopen en een treurig gevoel overvalt me. We zitten hier allemaal voor hetzelfde doel om onze kinderwens te verwezenlijken. Sommigen misschien nog in het begin van hun traject andere misschien al wat verder. De een komt voor een echo, de andere om bloed te prikken, medicijnen op te halen, nieuwe afspraak maken, potje inleveren, IUI of terugplaatsing. Het doet pijn om te zien dat wij hier allemaal zitten, waarom is het ons niet gegund op een normale manier een kindje te krijgen en misschien krijgen wij of sommigen andere wel nooit een gezond kindje van zich zelf.

Mijn lief en ik hadden allebei goed de zenuwen. Vlak voor de echo word ons verteld dat het eigenlijk nog wat vroeg is om de echo te doen maar vanwege het trage HCG verloop willen ze graag uitsluiten dat het niet om een buitenbaarmoederlijke zwangerschap gaat. Ok dacht ik bij mezelf, hier had ik nog niet echt aan gedacht, ik kwam hier voornamelijk hopend op een knipperlichtje. Helaas wellicht is het nog te vroeg voor het knipperlichtje. Het vruchtje of wat we er van kunnen zien zit in ieder geval wel in de baarmoeder maar er is (nog) geen hardslag aanwezig. We zullen weer een week moeten wachten, volgende week mogen we terug komen voor een nieuwe echo en dan zal er een hartslag aanwezig moeten zijn anders gaat er iets niet goed. Ik geloof er nog in, ik denk zelf: dat als het HCG traag op gang komt dan komt de hartslag misschien ook wat later. Lieve lieve Frosti zullen we er samen zijn drieën in geloven en ons best doen om volgende week ons eigen wonder te laten gebeuren?

9 juli – Wat als …

‘Wat als het morgen nou goed zit?’ vraagt vriendlief. Apart dat je ergens zo lang naar toe werkt, wat als het dan werkelijkheid wordt. Je zou verwachten dat je dan meteen weet wat je gaat doen en wat je gaat voelen. Maar dat is niet zo. Inmiddels hebben we al aardig wat meegemaakt en de nodige teleurstellingen verwerkt hierdoor staan we niet meer onbevangen in het proces. Ik vraag me af hoe we ons gevoelt hadden als het in een van onze eerste maanden raak was geweest terug in 2011, toen we ook nog 4 jaar jonger waren. Waren we dan alleen maar heel erg blij geweest en hadden we dan meteen op een roze wolk gezeten of romantiseer ik dit nu te veel? Wij houden op dit moment nog rekening met het ergste, en vooral wat als het niet goed is hoelang gaat het dan weer duren tot we weer een positieve test in handen mogen hebben. Ik weet dat ik in mijn handjes mag knijpen dat ik nog 9 cryo’s in de vriezer heb zitten. Dat zijn nog 9 mooie cadeautjes.

Moest eigenlijk een beetje grinniken toen vriendlief gisteren lichtelijk in paniek raakte, waar moet de commode dan staan? Ik heb nog niet echt aan de praktische dingen gedacht, ik droom vooral om lieve kleine frosti vast te mogen houden en te knuffelen. De praktische dingen zijn voor mij bijzaak op dit moment al zou ik het heerlijk vinden om straks lekker praktische dingen te gaan shoppen. Maar eerst morgen afwachten of er een klein lichtje knippert.