28 augustus – ‘Boven’

Waar mijn lieve schoonmoeder naar toe is dat weten we niet zo goed, dat wist zelf ook niet zo goed. Toch heeft ze ons in haar laatste uurtjes verteld wat ze allemaal ‘boven’ ging regelen. Een van de dingen die boven aan haar lijstje staat is een kindje voor ons. Als het in haar macht ligt gaat ze dat regelen, ik vind het zo intens lief en bijzonder. Maar het doet zoveel pijn dat zij straks ons kindje niet in haar armen zal houden. 

Advertisements

26 augustus – Leven …

Het leven … kent geluk en verdriet. Gisterenavond heeft mijn lieve en dappere schoonmoeder het Leven verlaten. Veel te vroeg heeft de kanker grip op haar gekregen, ze heeft hard gestreden maar ze mocht het niet redden. Ze heeft er voor gekozen om waardig het leven te verlaten. We hebben een paar mooie en fijne dagen met het hele gezin doorgebracht. Met een warme knuffel hebben we afscheid van haar genomen.

22 Augustus – Lot of Love

Heerlijk even je gedachen verzetten met een festival. Heerlijk wegdromen op de muziekje met een stel leuke, lieve en gekke vrienden. Ik heb er maar een woord voor Geluk. Soms heb je geluk en soms niet. Met dierbare vrienden geluk voelen is groot geluk. 

Laatste dansje was op The Love Triangle en daar was a Lot of Love!

17 augustus – Vriendlief

Het doet mij pijn hem zo verdrietig te zien. Hij is altijd sterk en is er altijd voor mij, altijd een schouder om op uit te huilen, altijd een extra dikke knuffel als ik weer verdriet heb. Nu ben ik er voor hem, nu zal ik sterk zijn voor hem omdat ik van hem hou en omdat hij dat verdiend heeft na al die opbeur momenten dat ik weer in de put zat na weer een mislukte poging.

14 augustus – Weer op gang

Vandaag voor een echo in het ziekenhuis geweest. Goed nieuws de baarmoeder is schoon en mijn cyclus lijkt ook weer op gang te zijn. Dit is wel fijn, ik was bang dat het misschien nog niet helemaal was opgeruimd en dat we dan misschien nog weer een keer moesten terugkomen of dat daardoor je cyclus niet opgang komt. Bij de volgende cyclus mogen we ons weer aanmelden voor een Cryo terugplaatsing. Gelukkig hebben we nog 7 rietjes dus mogen we nog even verder. Misschien is het druk in het ziekenhuis en mogen we niet starten en misschien slaan we zelf wel een maandje over deze keer. We zullen kijken hoe het gaat met mijn schoonmoeder en het daar vanaf laten hangen. Aan de ene kant willen we haar nog het goede nieuws brengen en als we niet proberen zal dat sowieso niet lukken, aan de andere kant staat ons hoofd er misschien wel niet naar. We hebben nog even om hier over na te denken, dat hoeven we niet nu te beslissen.

13 augustus – Lief!

We kunnen ons toch wel gezegend voelen met zoveel lieve vrienden, collega’s en familie. De afgelopen week hebben we veel lieve berichtjes gehad, lieve kaartjes in de bus en is er een mooie bos bloemen bezorgd. Allemaal van vrienden die ons een hart onder de riem willen steken. De strekking van de meeste berichtjes is gek genoeg (of misschien niet gek) hetzelfde dat we het wel erg voor onze kiezen krijgen de laatste tijd. Het is natuurlijk ook wel een beetje zo maar ja aan de andere kant hebben we gelukkig ook nog heel veel dingen om blij mee te zijn. Het geeft een super fijn gevoel zoveel fijne mensen om je heen.

6 augustus – Foute bingo

Vriendlief belde mij gisterenmiddag vanuit het ziekenhuis, foute bingo zei hij. Het is niet goed met zijn moeder, mijn schoonmoeder. Ze heeft uitzaaiingen rond haar slokdarm en in haar keel. Ze kunnen niet zo veel meer voor haar doen. Ik fiets in een roes naar huis, op de fiets zitten vliegen de tranen over mijn wangen. Eenmaal thuis gekomen zijn daar mijn schoonmoeder, schoonzus en vriendlief. We omhelzen elkaar en de tranen vloeien over onze wangen. Met zijn vieren rijden we naar haar huis waar mijn andere schoonzusje al op ons zit te wachten. Zij was vast naar huis gegaan om de voorgeschreven medicijnen op te halen. Blij dat de drie kinderen samen met hun moeder deze dag samen in het ziekenhuis waren en samen het slechte nieuws hebben gehoord. Eenmaal bij mijn schoonmoeder thuis bellen we vrienden en familie, komen vrienden en buren langs en proberen we te bevatten wat we zo juist gehoord hebben. Het is niet te bevatten, wat van het weekend nog een mooie zomer leek te worden is op dit moment een groot zwart gat. De structuur is kwijt en we weten niet wat we moeten doen. We vragen ons af waar het handboek is want we zijn vast niet de eerste familie die hierin belanden. Vriendlief en zijn zussen maken een lijst van dingen die moeten gebeuren of die we niet moeten vergeten.

Sinds november 2014 weten we dat ze slokdarmkanker heeft, dit nieuws hoorde we vlak nadat we te horen kregen dat mijn vader darmkanker heeft en mijn moeder eierstokkanker, dat was al een pittige tijd en we hadden zo goede hoop dat 2015 een beter jaar voor ons allemaal zou worden. Alledrie zijn ze aan het knokken geslagen, chemo’s bestralingen, operaties. Mijn schoonmoeder heeft de laatste weken heel hard geknokt om beter te worden na haar zware operatie en behandelingen, het ging moeizaam maar ze ging ervoor, ze wilde beter worden. Maar het is helaas niet gelukt zoals we hadden gehoopt. We hadden nog zoveel hoop, hoop dat ze beter zou worden, hoop dat we nog voldoende tijd met elkaar konden doorbrengen. Hoop die er nu even niet meer is.

Gisteren kwam ook het besef dat mijn schoonmoeder nooit ons kindje in haar armen zal houden. Het is ons niet gelukt om dit te realiseren in de afgelopen 4.5 jaar. We zijn heel erg blij dat mijn schoonzus een lief klein meisje heeft gekregen in juni 2014 en dat mijn schoonmoeder haar lang gekoesterde wens in vervulling heeft zien gaan, een eigen kleinkind. Hopelijk kan ze daar de komende tijd nog van genieten, tijd waarvan we niet weten hoeveel ze daar nog van heeft.