6 augustus – Foute bingo

Vriendlief belde mij gisterenmiddag vanuit het ziekenhuis, foute bingo zei hij. Het is niet goed met zijn moeder, mijn schoonmoeder. Ze heeft uitzaaiingen rond haar slokdarm en in haar keel. Ze kunnen niet zo veel meer voor haar doen. Ik fiets in een roes naar huis, op de fiets zitten vliegen de tranen over mijn wangen. Eenmaal thuis gekomen zijn daar mijn schoonmoeder, schoonzus en vriendlief. We omhelzen elkaar en de tranen vloeien over onze wangen. Met zijn vieren rijden we naar haar huis waar mijn andere schoonzusje al op ons zit te wachten. Zij was vast naar huis gegaan om de voorgeschreven medicijnen op te halen. Blij dat de drie kinderen samen met hun moeder deze dag samen in het ziekenhuis waren en samen het slechte nieuws hebben gehoord. Eenmaal bij mijn schoonmoeder thuis bellen we vrienden en familie, komen vrienden en buren langs en proberen we te bevatten wat we zo juist gehoord hebben. Het is niet te bevatten, wat van het weekend nog een mooie zomer leek te worden is op dit moment een groot zwart gat. De structuur is kwijt en we weten niet wat we moeten doen. We vragen ons af waar het handboek is want we zijn vast niet de eerste familie die hierin belanden. Vriendlief en zijn zussen maken een lijst van dingen die moeten gebeuren of die we niet moeten vergeten.

Sinds november 2014 weten we dat ze slokdarmkanker heeft, dit nieuws hoorde we vlak nadat we te horen kregen dat mijn vader darmkanker heeft en mijn moeder eierstokkanker, dat was al een pittige tijd en we hadden zo goede hoop dat 2015 een beter jaar voor ons allemaal zou worden. Alledrie zijn ze aan het knokken geslagen, chemo’s bestralingen, operaties. Mijn schoonmoeder heeft de laatste weken heel hard geknokt om beter te worden na haar zware operatie en behandelingen, het ging moeizaam maar ze ging ervoor, ze wilde beter worden. Maar het is helaas niet gelukt zoals we hadden gehoopt. We hadden nog zoveel hoop, hoop dat ze beter zou worden, hoop dat we nog voldoende tijd met elkaar konden doorbrengen. Hoop die er nu even niet meer is.

Gisteren kwam ook het besef dat mijn schoonmoeder nooit ons kindje in haar armen zal houden. Het is ons niet gelukt om dit te realiseren in de afgelopen 4.5 jaar. We zijn heel erg blij dat mijn schoonzus een lief klein meisje heeft gekregen in juni 2014 en dat mijn schoonmoeder haar lang gekoesterde wens in vervulling heeft zien gaan, een eigen kleinkind. Hopelijk kan ze daar de komende tijd nog van genieten, tijd waarvan we niet weten hoeveel ze daar nog van heeft.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s