30 september – Zomer voorbij

Ik zit op de fiets terug naar huis en het is heel lekker weer, het weer dat je even een geluksgevoel geeft, maar je voelt wel dat het de einde van de zomer is en dat de herfst eraan komt. De kou zit ‘s ochtends al weer in de lucht en als de zon schijnt is het lekker en kun je nog even genieten. Maar als de zon weg gaat en het avond wordt begint de kou toe te slaan. Het winter dekbed is alweer van zolder gehaald om lekker onder te kruipen in de avond. Ook al slaap ik extra lekker onder ons winter dekbed ik lijk maar niet uitgerust te raken. Als ik ‘s ochtends wakker word lijkt er wel een trein over mijn hoofd heen te zijn gereden, alsof ik heel laat naar bed ben gegaan en een hele fles wijn heb gedronken. Maar ik ben optijd naar bed gegaan en heb hooguit 1 glaasje wijn gedronken. ‘s middags begin ik al met gapen en om half 10 gaat het licht uit. Ik maak zeker 8 uur slaap op een nacht maar uitrusten ho maar. Vriendlief zegt dat we toe zijn aan een vakantie en gelukkig hebben we die gepland en komt die al snel, over 3 weekjes gaan we lekker naar de zon, boekje lezen, muziekje luisteren en lekker genieten van de zon, het strand en elkaar. Ik denk ook dat we aan vakantie toe zijn maar ik denk dat ook dat we toe zijn aan een succesje, ons eigen succesje.

29 september – Kinderwagen II

Een week geleden opende ik mijn mail en zie een mail van de boven buren met als vraag of het onderstel van de kinderwagen aan een haak beneden in de gang mag hangen omdat het anders toch wel een heel gedoe word om het kind en de kinderwagen naar 3 hoog te sjouwen. Mijn eerste mega onaardige reactie is “Moet je maar geen kind op 3 hoog achter ‘nemen'”. Maar ja dat kan natuurlijk niet, dat weet ik ook wel. De reden waarom ik die kinderwagen niet in de gang wil hebben is natuurlijk omdat ik straks elke dag geconfronteerd word het het feit dat zij wel gelukkig zijn met hun geslaagde kinderwens en dat ik geconfronteerd word met onze (nog) niet vervulde kinderwens. Het liefst zou ik ze dat willen mailen. Willen jullie alsjeblieft je kinderwagen mee naar boven sjouwen zodat het mij niet elke dag pijn doet. Maar dat doe ik niet, beschamend voor het mislukken van onze eigen kinderwens mail ik dat het goed is mits het ons niet teveel praktische overlast bezorgd. Tja praktische. Het praktische is misschien nog wel het minst waar ik aan denk.

De baby is pas net geboren en de kinderwagen heb ik nog niet gezien, wel de haak waar de kinderwagen aan moet komen te hangen. Alleen de haak doet me al pijn en zorgt dat elke keer dat ik mijn eigen voordeur opendoe dat ik moet denken aan onze mislukte kinderwens tot nu toe. Het is voelt niet eerlijk. Het is nu wel een keer onze tijd.

22 september – Echt goed …

… gaat het niet. Voel me niet zo goed. Het is allemaal een beetje veel geweest de laatste tijd. Ik blijf heus nog wel staan en doen alsof het goed met me gaat. Maar als ik even wat tijd heb om te denken merk ik dat het niet goed gaat. Ik slaap onrustig, ben druk in mijn hoofd en gewoon niet echt happy. Zit steeds vaker te denken dat er structureel iets moet veranderen anders ga ik dit niet volhouden. 

19 september – Kinderen nemen

Van het weekend vertelde iemand mij het volgende “Eerst wil ik een baan in het buitenland en over 2 jaar Neem ik kinderen”

Zoveel gehoorde quote: “Ik Neem Kinderen”.

Ik reageer niet op deze quotes, ik denk alleen maar ik hoop zo dat je kinderwens invervulling gaat. Want als dat niet zomaar lukt ga je beseffen dat je kinderen niet kunt nemen maar dat het een gift is. En dat je moeder natuur hopelijk wat kan helpen. Maar je neemt helaas geen kinderen zelfs adoptie is niet zomaar het nemen van een kind.

Het doet me pijn als mensen dat zeggen maar ik kan het ze ook niet kwalijk nemen, zij geloven dat het zo is en dat is prima.

15 september – Murf

Murf het is niet eens een woord. Misschien voel ik me wel zo als iets wat niet eens bestaat, Murf dus.

Na onze miskraam en het overlijden van mijn schoonmoeder en ook nog gedoe op mijn werk merk ik dat ik niet eens goed kan focussen op deze poging. De afgelopen 3 terugplaatsing stapt ik altijd met een glimlach en een wat euforisch gevoel van de behandelstoel. Deze keer niet, ik heb het gelaten over me heen laten komen. De zuster vroeg of ze moest uitleggen wat er op de echo te zien is, glimlachend als een boer met kiespijn antwoord ik dat het helaas niet nodig is en dat ik precies weet wat we te zien krijgen. Of we een foto van de terugplaatsing meewillen. Dat is een foto van de baarmoeder met een lichtstipje (lucht) erop waar de terugplaatsing heeft plaatsgevonden. Ik zeg dat we de vorige foto nog hebben en dat die identiek is aan deze. Ik weet niet hoe ik moet uitleggen hoe ik me voel maar het woord dat in me op komt is Murf. Ik voel me Murf. Ik kan me niet concentreren op de yoga oefeningen en krijg mezelf niet op tijd uit bed om ze ‘ochtends te doen en ook ‘s avonds heb ik er geen puf voor. Ik probeer voldoende water te drinken maar de fles waarvan ik er normaal gesproken 2 van opdrink krijg ik niet eens 1 van leeg.

Wat lukt er dan wel zie ik je denken, je wilt toch zwanger worden dus daar mag je best wat voor doen hoor, eens! Maar het lukt deze ronde niet goed. Vriendlief zegt dat ik lief voor mezelf moet zijn en dat het niet geeft. Wat er wel lukt is elke ochtend een fruit/groente smoothie met de supplementen, niet teveel brood eten (lastig, maar het gaat), niet te veel suiker, geen caffeine (gaat soepel), niet te veel melk producten, meer groente minder rijst, pasta, aardappels (lukt redelijk maar minder fanatiek dan eerst), positief tegen frosti praten (doe mijn best, gelukkig compenseert vriendlief hier).

Ik heb de komende dagen voldoende afleiding dus kan ik er niet te veel mee bezig zijn wat een goed ding is maar ervaar ook redelijk veel stress wat dan weer minder goed is.

Tja al met al de balans opmakend sta ik er niet zo heel goed voor maar misschien kan het frosti niet schelen en wil hij/zij liever bij mij binnen zitten dan de koude natte herfst in. Laten we het hopen.