1 september – Tot ziens

Afscheid nemen wil ik het niet noemen dan toch liever een tot ziens. Hopelijk gaan we elkaar nog weer zien, waar en hoe weet ik ook niet maar dat hoeft ook niet.

Het was mooi vandaag. Het regende en de zon scheen. De drie kinderen hebben het samen mooi gedaan, daar zou ze trots op zijn geweest. Het was verdrietig en beetje luchtig en dat is goed, je mag verdriet hebben maar het moet niet te somber worden. Dat heeft mijn schoonmoeder ook gezegd een lach en een traan dat was wat ze wilde en dat heeft ze gekregen.

Wat waren de afgelopen dagen fijn om die samen door te brengen, rustig en met het gezin. Daardoor kreeg ik tijdens de afscheidsdienst wel het gevoel dat we haar straks gewoon weer mee naar huis zouden nemen. Gelukkig hebben we haar naar haar laatste rustplaats begeleid en dat maakte het dan echt definitief. Dat wil nog niet zeggen dat ons verdriet en met name het grote verdriet van vriendlief hiermee af is, zeker niet. Maar het is wel een weer een puzzle stukje in het acceptatie proces. Het verdriet zal niet slijten maar hij, en ik, zullen er hopelijk wel mee leren leven.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s