29 november – Gevoel

Laat mijn bed in en er vroeg weer uit, moest mezelf er echt even uitslepen. Met lichte tegenzin rij ik naar het ziekenhuis, het is zondagochtend half 9 het is erg rustig op de weg wat altijd prettig is. Ik loop het ziekenhuis in en voel een steek in mijn maag, getver moeten we echt weer aan de slag met het hele circus. Aan de ene kant wil ik heel graag verder en wil ik niet langer wachten en aan de andere kant is rust ook wel fijn.

Alles was goed en de terugplaatsting is 4 december gepland mits de cryo goed ontdooid dat horen we vrijdagochtend.

Aan het einde van deze dag had ik de laatste hockey wedstrijd van het seizoen voor de winterstop. Ik begon de wedstrijd met een goed gevoel dat ik misschien wel eens ging scoren en dat het misschien wel eens mijn laatste doelpunt van het seizoen zou kunnen zijn. Het was een gevoel wat er opeens was niet een die ik zelf actief bedacht had, het slaat natuurlijk nergens op, je kunt het niet voorspellen maar het was wel een heel prettig gevoel. Of het de laatste van het seizoen zal zijn dat zullen we pas over een paar weken weten. Het was in ieder geval wel het winnende doelpunt, gemaakt in de een-na-laatste minuut. Winterstop kampioen geworden. Wat een feest!

Advertisements

25 november – Zelf dokteren

Moeilijk onderwerp “Zelf dokteren”. Als je op internet gaat zoeken dan weet je dat je allemaal dingen gaat vinden die je misschien liever niet zou weten. Maar mijn probleem met onze diagnose van onverklaarbare verminderde vruchtbaarheid is dat ik nietgeloof in dit onverklaarbare. Het kan niet zo zijn dat er geen aanwijsbare reden is voor onze (mijn) verminderde vruchtbaarheid. Misschien willen ze in Nederland hier niet voldoende onderzoek naar doen, misschien kan de wetenschap nog niet alles, kan zijn. Maar als ik dan op televisie zie dat we een 3D printer gaan ontwikkelen die zo klein is dat deze in de baarmoeder een openruggetje kan dichten, dan denk ik jeetje wat mooi en ik denk ook er word wel erg gemakkelijk gezegd dat men (de wetenschap) simpel weg niet weet waarom wij zogenaamd onverklaarbaar verminderd vruchtbaar zijn.

Dus dan ga je toch maar een beetje zelf dokteren. Ben nu al een tijdje aan de kinderaspirine, een bevriend stel heeft hier volgens eigen zeggen baad bij gehad en aangezien zij zelf ook nog gynaecoloog is, ben ik het maar gaan proberen. Wetenschappelijk onderzoek heeft aangetoond dat het niet (bij iedereen) helpt. Tevens ben ik progesteron creme aan het proberen. Vriendlief zeg het al langer maar ik heb veel last van acne/puistje tijdens mijn cyclus rond de menstruatie en rond de ovulatie. Tijdens het slikken van de pil en toen ik zwanger was had ik hier helemaal geen last van. Dus dat lijkt ons een aanwijzing dat er wellicht iets niet helemaal goed zit in mijn hormoonspiegels. Volgens het ziekenhuis is dit allemaal onderzocht en is er niks aan de hand en zeggen puistjes helemaal niks. Maar ik weet nog goed dat de huisarts destijds zei:”Meisje hier groei ja vanzelf overheen”, ik ben f*cking 33 dan zou ik er nu toch wel eens overheen gegroeid moeten zijn?! En ik moet zeggen sinds ik de progesteron creme gebruik ik mijn gezicht een stuk rustiger lijkt. Ik slik ook al een tijd Vitex Agnus Castus, dit zou ook bevordelijk werken voor het op orde krijgen van je hormoonspiegels en hopelijk ook de innesteling. Misschien wil ik ook graag de voordelen van dingen zien maar ik vind het gewoon heel erg moeilijk om lijdzaam af te wachten tot de sterren ons een keer gunstig gezind zijn.

Waar ik nu wel mee worstel is of ik niet teveel tegelijk doe. Graag zou ik hierin begeleid worden. Maar in het ziekenhuis staan ze hier niet open voor. En zoals bij Accupunctuur had ik niet het gevoel dat ik niet echt goed begeleid werd en voelde het als geldklopperij. Daar linkt het zelf dokteren natuurlijk toch al snel aan. Je wilt heel graag iets en wil daar best voor betalen dus dan ben je al snel een gewillige slachtoffer voor het proberen van allerlei (dure) middelen die je mogelijk kunnen helpen.  Ik heb nog niet de beste strategie gevonden om hier mee om te gaan, dus tot die tijd ben ik nog even aan het zelf dokteren naast het echte dokteren in het ziekenhuis natuurlijk.

23 november – Sinternix

Mijn lief vraagt of we op zaterdag 5 december een borrel kunnen plannen, ja antwoord ik een beetje verdrietig. Wat zouden wij nou met Sinterklaas moeten gaan doen, wij hebben immers geen kinderen die zich daarop verheugen en zonder kinderen worden we ook niet uitgenodigd bij Sinterklaas happenings om ons heen. Nee helaas doen wij aan Sinternix, nix geen schoen bij de open haard of in de vensterbank, nix geen leuke cadeautjes kopen, nix geen pepernoten strooien. Helaas ook dit jaar weer Sinternix voor ons.

Hopelijk slaat de Sint ons dit jaar niet over. Heel misschien als alles goed gaat krijgen wij een terugplaatsing op 5 december dat is dan ons cadeautje. Ik heb op mijn verlanglijstje een “goede innesteling” gezet, hopelijk hebben wij ons goed gedragen dit jaar en krijgen we een echt cadeau en geen fop cadeau. Vroeger kregen wij wel eens een fop cadeau in onze schoen als we een keer te vaak onze schoen hadden gezet. Hopelijk is het nu tijd voor een echt cadeautje.

15 november – Lachen

Mijn lieve mama komt met een artikeltje uit de Margriet van augustus: “In blijde verwachting”. In dit kleine artikeltje staat dat het wetenschappelijk bewezen is dat vrouwen die direct na terugplaatsing van een embryo een kwartier worden blootgesteld aan grappen vaker in verwachting raken. Dus dat glimlachen tijdens de terugplaatsing is nog niet zo’n gek idee . Kijken of we wat komische filmpjes kunnen opzoeken die we in de auto terug naar huis kunnen kijken en om kunnen lachen:) Heb er nu al zin in, zoals dit tv fragment, is toch hilarisch.
  

6 november – Vrienden

We gaan uit eten met een goede vriend van vriendlief en zijn vriendin. Ik vind het altijd super leuk met hen. Zij hebben al een dochtertje, die is inmiddels 2 jaar. Ik vroeg nog aan vriendlief of ze ons misschien kwamen vertellen dat ze weer zwanger zijn. Ik zou dat graag weten zodat het niet als een verassing voor ons zou komen. Nee dat dacht vriendlief niet. Helaas. Toen wij eenmaal gezellig aan tafel zaten in het restaurant kwam het eruit “we zijn vanochtend in het ziekenhuis geweest en we zijn zwanger van de tweede”. BAM, klap in mijn gezicht. De tranen springen in mijn ogen, gefeliciteerd roep ik, en slik mijn tranen weg. Even later ga ik naar het toilet om daar alsnog in huilen uit te barsten. Ik voel me zo machteloos en ik vind het zo oneerlijk. Waarom mag het bij ons niet lukken? Zijn wij niet een keer aan de beurt? Ik raak er steeds meer van uit balans. 

5 november – Te vroeg gejuicht

Heb geloof ik iets te vroeg gejuicht. Hoe goed ik me op maandag nog voelde na een heerlijke vakantie. Zo belabberd voel ik me na 2 dagen werken. Het huilen staat me nader dan het lachen. Letterlijk. Ik zit ‘s ochtends huilend aan het ontbijt me af te vragen hoe het met me gaat en hoe ik deze situatie moet verbeteren. Ik weet eigenlijk niet goed waar ik moet beginnen. Vraag me af of ik misschien even langs de huisarts moet, kijken of hij weet wat ik nog kan doen om weer een beetje rustig te worden.