31 december – Leuk is anders

Ik stap om 9:25 mijn bed uit om om 9:30 het ziekenhuis te bellen. Zo heb ik ook niet te veel tijd om zenuwachtig naar mijn telefoon te staren. De ontdooiing is goed gegaan en er word een embryo terug geplaatst. Vriendlief is ziek dus kan niet mee. Nu zijn we allebei een keer een dagje vrij op de dag van de terugplaatsing en is hij ziek. Ik voel me niet happy. Ik ga naar het ziekenhuis en krijg de terugplaatsing, alles gaat volgens schema en ik sta 10 minuten weer buiten. Op de terugweg rij ik langs de supermarkt, maar het is daar zo druk dat ik van schrik weer omdraai, dan toch maar naar de buurt super. Het huilen staat me nader dan het lachten. Eenmaal thuis snauw ik vriendlief af zonder reden en als hij vraagt wat er nu eigenlijk aan de hand is springen de tranen in mijn ogen. Ik weet het ook niet, ik voel me niet happy. Het is onze laatste terugplaatsing en het voelt nu al als een mislukte poging. Ik zie op tegen nog zo’n traject, ik zie op tegen weer een jaar met mislukkingen. Ik had zoveel hoop op een mooi 2015 en dat is het allemaal niet geworden, naar mate het jaar vorderde is het eigenlijk alleen maar slechter gegaan. We hebben 5 mislukte terugplaatsingen gehad, een miskraam en nog veel verdrietiger mijn schoonmoeder is overleden. 2015 heeft ons zeker niet gebracht waar we op hadden gehoopt. Ik weet eigenlijk niet wat ik van 2016 moet verwachten of mag verwachten.

28 December – Hoe doe je dat?

Hoe doe je dat nou? Hoop houden en niet cynisch worden en tegelijkertijd jezelf beschermen? Waar is de middenweg en hoe hou je jezelf uit de berm of erger nog uit de vangrail, hoe zorg ik dat ik niet ga spookrijden? Ik weet het niet ik vind het heel moeilijk. Zeker als het zo opschrijf dan lees ik soms zoveel negativiteit dan denk ik ja zo gaat het nooit lukken. Maar de hele tijd positief blijven en de teleurstellingen accepteren vind ik ook best heel moeilijk. 

Waar helpt hoop en positief blijven mij en waar helpt zelfbescherming en cynische me mij. En wanneer mag ik boos zijn en voor hoe lang is dat realistisch. Wanneer moet ik gaan accepteren dat wij misschien wel geen kinderen gaan krijgen? En tot wannneer mag ik blinde hoop hebben en geloven in een toekomst met een kindje voor ons?

Ik weet het gewoonweg niet en weet ook even niet meer waar ik deze antwoorden kan vinden? 

26 december – O&N 

Gelukkig moesten we op Tweede Kerstdag ons melden want het was wel nodig. We moesten vroeg op na een gezellig Kerst diner. Samen met vriendlief ga ik naar de kliniek. Vriendlief wilde graag wat lekkers meenemen voor de dames die ons zouden gaan helpen, dus we nemen wat lekkere chocolaatjes mee. Mijn ovulatie was al vanzelf gestart dus we waren er weer precies optijd bij, en dus hoeven we geen Ovitrelle te spuiten. Omdat we nu al zover zijn  mogen wachten op de afspraak dan hoeven we niet gebeld te worden. De afspraak moet nu geplant worden op een al volgeplande dag maar we passen er nog wel tussen. De planning is op Oudjaarsdag, we mogen dan ‘s-ochtends bellen. Ik ben bang dat straks allebei de embryo’s niet goed ontdooien. Mocht dat zo zijn dan kunnen we genieten van ons feestje, dan kunnen we daar stoom afblazen. Mocht er wel eentje goed ontdooien dan is het onze laatste kans en zou 2015 nog een enigszins geslaagd jaar kunnen worden maar dat weten we natuurlijk pas in januari. Ben een beetje sceptisch. Dat je laatste cryo  zou lukken klinkt helaas toch een beetje ‘Too good to be true’. Dus ben in mijn hoofd al bezig me de volgende ronde.

23 december – Boos van binnen

Misschien moet ik toch een keer met een professional praten, ik merk dat ik veel boosheid heb in mij. Ik ben bijvoorbeeld boos op onze bovenburen die net een baby hebben gekregen en boos op vrienden die net weer hebben aangekondigd dat ze baby 2 krijgen. Ik wil die mensen liever niet meer zien en wil eigenlijk gewoon niet weten dat deze mensen weer babies krijgen en wij weer niet. Ik word boos als vriendlief het er over heeft, word heel negatief en er valt eigenlijk geen land meer met mij te bezeilen. Ik probeer daar wel op te letten want ik zie dat vriendlief dit niet heel leuk vind en er ook maar weinig mee kan, en dat snap ik. Ik weet het maar het zit diep van binnen en weet niet hoe ik het eruit moet krijgen en meer vrede moet krijgen met die boosheid. Ik ben bang dat ik het toch wat meer zal moet gaan accepteren maar dat wil ik nog niet.

21 december – BOEM

En ja hoor het is weer zover. We gaan gezellig uit eten met een groep vrienden van vroeger. We doen dit eigenlijk elk jaar in december omdat een gedeelte in het buitenland woont en met kerst in Nederland is. In deze groep gaat het een gedeelte van de mensen niet zo goed af om kinderen te krijgen helaas. Van de 8 zitten er 4 aan IVF, dit is min of meer wel bekent bij deze en gene maar blijkbaar toch niet zo duidelijk bij allen. Ik ben ongewapend aangeschoven. Een van de meiden is zwanger en dat heeft ze mij al via de app laten weten een tijdje geleden en haar zwangerschap geeft mij hoop in deze moeilijke tijden dat het ook wel kan lukken. We kletsen wat, ik ben niet helemaal op mijn plek. Heb eigenlijk niet zo’n zin meer om met mensen over mijn leven te praten en dat is in dit soort groepen het eerste uur toch nog wel het geval. Wat ben je aan het doen, vind je je baan nog leuk, wil je niet naar het buitenland, wil je niet verhuizen. Jaha maar ik zit vast! Ik zit in de Pauze stand.

Daarna kom je pas weer in de vertrouwde sfeer van grapje maken en lachen en dan kan ik het ook weer heel erg waarderen maar tegen het eerste gedeelte zie ik tegenwoordig heel erg op. Aan het einde van het eten krijgen we van een van de heren een kaart in een envelop. Ik denk nog heel naif dat het om een kerstkaart gaat. Maar het is een soort Trouw bedank kaartje van hun huwelijk afgelopen zomer, ok, suf denk ik nog. Het handschrift op de kaart is zo slecht leesbaar dat ik eigenlijk niet eens mijn best doe om het goed te lezen, het is tenslotte een bedank kaart van een huwelijk, leuk maar mijn inziens niet echt iets noodzakelijks. Tot mijn buurvrouw zegt: “he lees ik het nou goed, zijn jullie met zijn drieën terug gekomen van Huwelijksreis?”. BOEM! Het is weer zo ver, kan het dan nooit eens gewoon normaal aan ons gemeld worden, een berichtje van te voren. En dan blijven mensen ons ook nog eens vertellen dat ze het zo moeilijk vinden om het aan ons te vertellen. Amehoela, jullie proberen het niet eens. Helaas ben ik hier niet zo goed in en heb volgens mij niet eens gefeliciteerd gezegd. Ik wilde eigenlijk het liefst zo snel mogelijk weg.

IK WIL HET NIET MEER WETEN! Ik hoef niet meer te weten dan andere mensen wel geluk mogen ervaren en wij niet. Ik wil het niet meer weten. Ik wil het liefst met mijn hoofd in het zand en ik kom er wel weer uit wanneer wij geluk hebben, wanneer ons wonder werkelijkheid mag worden en als dat nooit mag gebeuren bij ons dan zien we wel weer, maar voor nu wil ik het gewoon niet meer weten.

 

16 december – Tweede Kerstdag 

Gelukkig is onze IFV instelling 365 dagen per jaar open. Niet dat ik sta te springen om een gezellig echo afspraak op tweede kerstdag maar wel fijn dat het kan. Er zijn ook instellingen in Nederland die vrij hebben rond kerst en of je cyclus zich daaraan wil aanpassen, helaas gaat dat laatste niet lukken dus moet je het dan een maandje opschuiven. Wat dat betreft zitten we goed bij ons IVF centrum. Het is allemaal al zo moeilijk en elke niet zelf gekozen maand pauze voelt als een weg gegooide kans.

14 december – “NZ”

“Niet Zwanger”, het was eigenlijk al wel duidelijk maar omdat het niet echt doorzetten en ik gisteren de hele dag heel duizelig was toch maar een zwangerschapstest gedaan en die was heel duidelijk: “Niet Zwanger”. Het is ook in 2015 niet gelukt om zwanger te raken en ik vrees dat het zelfs niet gaat lukken om in 2016 een kindje te krijgen. Zoals je merkt heb ik helaas weinig hoop op onze laatste cryo aangezien er de vorige keer zoveel uit elkaar gevallen zijn. 

Dat betekend dat we in 2016 weer opnieuw moeten beginnen met een nieuwe IVF ronde.  We zijn ons nu aan het bezinnen of we een traject in het buitenland willen starten of nog een traject in Nederland gaan doen. Het gaat net zoals vorig jaar zeker een paar maanden duren voordat we weer echt aan een traject kunnen gaan beginnen en het is maar de vraag hoe dat deze keer zal gaan verlopen.