28 februari – Moede(r)loos

Moedeloos word ik ervan van het Moederloos zijn. Volgens mijn psycholoog heb ik een groot moedergevoel en dat ik hier gezegend mee mag/moet zijn. Het betekent ook dat mijn verdriet alleen maar groter word naar mate ik moederlozer blijf. Zij zegt dat ik iets met mijn grote moedergevoel moet gaan doen ook als ik geen moeder wordt.  Denk dat ze daar misschien wel eens gelijk in kan hebben, maar wat dat dan is of wat dat kan zijn dat weet ik niet. Continue reading

26 februari -Technische Miskraam

Vandaag weer een echo gehad omdat de miskraam nu toch wel heel lang duurt. Het vruchtje zat er nog steeds, nog steeds onderin de baarmoeder. De arts was heel vriendelijk en vond ook dat het nu wel heel naar werd en zei dat ze vruchtje er misschien wel uit kon trekken omdat het zo dicht bij de uitgang van de baarmoeder ligt. Dat klonk me aan de ene kant wat schrikbarend maar aan de andere kant leek het me heerlijk als het er vandaag eindelijk weg kon zijn. Dus als ik het goed vond ging ze het proberen en het zou geen pijn doen. Even een eendenbek inbrengen, en met een tangetje Continue reading

25 februari – Last woman standing

Tja het is weer zo ver. Er is weer iemand zwanger, zomaar. 3 maanden geleden wist ze nog niet of ze nu al een kindje wilde en nu 10 weken zwanger. Wij zouden nu ook 10 weken zwanger zijn. Mega fijn dat er nu een vriendinnetje op kantoor is die precies de zwangerschaps cyclus gaat doorlopen die wij ook zouden gaan doorlopen. Toch maar een andere baan zoeken. Wat voel ik me alleen. Blijf als laatste over en helaas niet om een gouden medaille in ontvangst te kunnen nemen. The last woman standing en wat heb ik daar aan? Precies helemaal niets! Ik raak alleen maar meer eenzaam, ik weet wel wat ik moet doen om niet te vervreemde van mijn ‘vrienden’ maar ik heb er gewoon weg de puf niet voor. Ik blijf achter, alleen the last standing maar dan zonder het gouden randje.

21 februari – Nog niet klaar

Nog steeds heeft de miskraam niet doorgezet. Afgelopen donderdag voor een echo naar het ziekenhuis geweest, hier bleek het vruchtzakje er nog steeds te zitten, niet meer in het midden van de baarmoeder maar het was naar onderen gezakt. Dus heb ik weer pillen mee gekregen om te kijken of het daarmee los wil komen. Vrijdag en zaterdag deze pillen ingebracht en het lijkt wel alsof ik wat meer weefsel verlies maar heb nog steeds niet het idee dat de ‘echte’ miskraam al is geweest. Erg vermoeiend allemaal. Ik wil verder en blijf zo een beetje stil staan. Weet nu al 3 weken dat we niet meer zwanger zijn en bloed nu al 2 weken, ik wil graag verder, ik ben hier echt wel klaar mee. Is het niet al erg genoeg dat onze toekomst, onze grootste droom in 2016 geen werkelijkheid mag worden? En mensen die roepen dat alles met een reden gebeurt hoeven niet bij mij op de deur te kloppen.

14 februari – Geen moeder

Ik voel me geen moeder van mijn 2 mislukte zwangerschappen. Sommigen vrouwen voelen zich dat wel, misschien zijn die ook echt moeder geworden. Ik dacht eigenlijk dat ik mijn eerste miskraam wel redelijk verwerkt had. Er was tenslotte niks, ja ik ben even zwanger geweest maar er was geen hartje, dus er is nooit iets geweest, dus is er ook niet veel om te verwerken.

Recent ben ik gaan praten met een psycholoog. Dit was toen ik gedachtes begon te krijgen dat ik misschien niet meer wil leven als mijn toekomst kinderloos blijft. Dit zijn natuurlijk vlucht gedachtes, zo zou ik ook graag gewoon mijn baan opzeggen en op wereldreis gaan voor onbepaalde tijd. Vluchtgedachtes. Continue reading

12 februari – Alleen

Ik voel me alleen

Mijn verdriet is groot en onzichtbaar.

Ik voel me alleen

Waar blijft toch die vraag: “Hoe gaat het met je?”

Ik voel me alleen

Ik hoor er namelijk niet bij, ik hoor niet bij ‘de Maatschappij’.

Ik voel me alleen

Ik voel me geen vrouw, ik voldoe niet aan de verwachtingen.

Ik voel me zo ontzettend alleen

Ik ben bang, verdrietig en verward.

Ik voel me alleen

10 februari – 2016

Ook 2016 zal ons helaas geen kindje gaan brengen. Het fysiek verwerken van deze miskraam zal ons weer een paar maanden kosten, we zullen weer een nieuwe Ivf behandeling in moeten en dat betekent het lange protocol volgen. Dus dat zal op zijn vroegst een punctie in April zijn, zoals we afgelopen jaar gezien hebben heeft mijn lichaam wel 3-4 embryo terugplaatsingen nodig voordat er eentje blijft plakken dus een wondertje in onze armen houden zal niet gaan lukken in 2016. Continue reading