8 mei – Moederdag

Rare dag moederdag. Het voelt net als met Valentijn als een door de commercie bedachte dag. Er moeten cadeaus gekocht worden, veel reclame op televisie en alle winkels hebben de hier zo genaamde moederdag aanbiedingen voor. De moederdag die wij vroeger vierde voelde meer als de authentieke moederdag. Op school knutselde we iets wat voor mama was. Ik weet nog dat we op een soort krimpplastic (Krimpie Dinkie-krimpplasic) een tekening voor mama mochten maken en dat deze daarna in de oven ging en was gekrompen tot een heel klein hangertje wat je mama dan aan een kettinkje kon doen. Thuis hebben we de hanger in een klein doosje gedaan, ingepakt en aan mama gegeven. Ik was zo trots op dit cadeau voor mama. Standaard ritueel bij ons thuis was ontbijt op bed. Wat vond ik dit als kind heerlijk. Croissants klaar maken, van die zelf gerolde, bakje met aardbeien, verse jus en een kopje thee. En dan proberen zo stil mogelijk te doen zodat mama het niet zou horen. Grapje natuurlijk. Denk niet dat het lukte het echt heel stil te doen en mama was eigenlijk altijd al vroeg wakker, maar dat deerde niet. Ze deed toch altijd net alsof ze ons nog niet had gehoord.

Als ik nu denk aan moederdag, denk ik aan mijn moeder, dat ik blij ben dat ze er nog is. Ik denk aan vriendlief zijn moeder die er helaas niet meer is. Ik denk terug aan de mooie moederdagen zoals we die vroeger hadden en vraag me af of er ooit kleine kinderhanden een moederdag cadeautje voor mij zullen maken.

Van de huidige commerciële moederdag moet ik niets hebben, dit geld net zoals voor Valentijnsdag, commerciële onzin.  Tevens zijn er in onze beide families vaak mensen jarig op of rond moederdag dus is deze dag vaak wat overschaduwd door andere festiviteiten. Dit jaar ga ik naar mijn moeder speciaal voor haar, ik weet dat ze dit heel leuk vind en ik ben blij dat ik nog naar haar toe kan op bezoek, dat heb ik de afgelopen jaren meer leren waarderen. Ik neem een mooie bos bloemen mee en we gaan gezellig uit eten. En zo vieren we dat zij mijn moeder is en ik blij ben dat ze er is.

Moederdag, het doet pijn te moeten denken aan het feit dat het misschien voor mij niet is weggelegd om moeder te worden. Ik zit me af te vragen of het meer pijn doet dan op andere dagen. Het antwoord is denk ik Nee. Het doet misschien op andere dagen nog wel meer pijn; als het gevaar op je loert, als je het niet verwacht. Op een dag als vandaag sta ik gewapend aan de start, ik ben op mijn hoede en laat me niet zomaar uit het veld slaan. Terwijl ik dit typ stromen de tranen over mijn wangen. De gedachte dat ik misschien geen moeder zal worden stemt me verdrietig, niet alleen vandaag maar eigenlijk alle dagen.

Er gaat helaas (nog) geen dag aan me voorbij waar ik niet een verdrietig moment heb, waar ik niet word herinnerd aan onze ongewenste kinderloosheid, waar de wanhoop het even van de hoop overneemt, wat blijft staan is hoop. Er is nog hoop.

 

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s