9 oktober – Hypocriet

Ik krijg steeds meer vertrouwen maar tegelijkertijd voel ik me een beetje gek. Ik voel me in verschillende situaties heel dubbel. Ik ben heel blij en soms nog angstig. Ik ben heel blij maar durf het nog niet altijd te vieren. Voel me soms beschaamd over hoe enthousiast mensen voor ons zijn en hoe ik niet altijd enthousiast heb gereageerd op mijn omgeving als ze mij vertelde dat ze zwanger waren. Ik weet dat het een soort zelf bescherming is geweest, en vriendlief vind niet dat ik me daarvoor hoef te schamen, en dat mensen ons wel begrepen, maar toch. Jaloers en oneerlijk vond ik het vaak, en ergens ook wel blij voor mijn vrienden maar vaak met een beetje afgunst over iets wat ik zelf zo graag wilde en waarvan ik het ons ook zo gunde.

Het doet me pijn om te zien hoe ik opeens ergens bij hoor. Want ik wilde zo graag ergens bij horen, dat lijkt nu te gaan lukken en als zwangere hoor ik blijkbaar al ergens bij.

Ik was met een groep vriendinnen een kort weekendje weg geweest, een nachtje slapen, naar een Föhnbar en lekker uiteten. Vorig jaar ben ik niet mee geweest, ik kon het niet opbrengen. Zij hebben allemaal 2 of meer kinderen en ik als enige niet. Ik zag dat niet zitten en heb me afgemeld. Dit jaar had ik het in het midden gelaten of ik zou komen, en nu ik zwanger ben leek het me toch wel leuk ze weer een keer allemaal te zien. En het was ook gezellig en ik vond het leuk over hun zwangerschappen te horen en hoe ze met hun kinderen omgaan. En ze waren zo blij voor mij dat ik er bijna ongemakkelijk van werd. En na afloop voelde ik me zo Hypocriet. Opeens kan het wel, opeens ben ik wel geïnteresseerd. En opeens was het wel leuk. Ik besefte me wel degelijk dat ik het een vreselijk etentje had gevonden als ik net weer een mislukte terugplaatsing achter de rug had gehad.

Als ik me besef dat ik er misschien ook bij ga horen, voel ik de pijn en het verdriet dat ik voelde toen ik er niet bij hoorde. Het doet me verdriet te bedenken dat er meer vrouwen zoals ik rond lopen waarbij het (nog) niet is gelukt en die zich nog in een vacuüm bevinden van waarbij horen en er nu niet bijhoren maar misschien nog niet definitief. Ik vind de pijn bijna ondragelijk en ik vraag me af of ik wat kan doen voor deze vrouwen. En tegelijkertijd ben ik blij en heel opgelucht, dat het ons lijkt te gaan lukken, als ik deze zwangerschap goed volbreng dan hoor ik er misschien weer bij, deze keer wel heel wat bewuster. Bewuster van het feit dat het niet zo heel normaal is om (goed) in de maatschappij te passen, bewuster dat het uiteindelijk ook goed was gekomen als het niet gelukt was, met veel pijn, tranen en verdriet dat wel. Maar na de handvatten die ik aangereikt heb gekregen zag ik het wel een klein beetje optimistischer tegemoet dan eerst. Maar nee makkelijk zou (is) het zeker niet zijn.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s