7 januari – Evaluatiegesprek

Vriendlief en ik hebben dit gesprek tijdens de kerstvakantie goed voorbereid. We hebben vragen opgesteld en uitgeprint, 1 voor ons zelf en 1 voor de arts. We gaan het kamertje binnen en de arts begint te vertellen dat onze eerste beurt inderdaad bijna voorbij is en dat we de tweede beurt eigenlijk net zo gaan doen. Geen veranderingen behalve een lagere dosering van Gonal-f omdat we bij de eerste punctie bijna tegen over stimuleren zaten. Ik zit er een beetje schaapachtig bij. Ik was lievere zelf het gesprek begonnen maar ze was me voor. Gelukkig staat vriendlief (wel) stevig in zijn schoenen en neemt het gesprek over. Hij verteld dat alles leuk en aardig is maar dat wij dit gesprek hebben voorbereid en graag met haar alle vragen door willen lopen. Gelukkig vind ze dat prima. Continue reading

Advertisements

6 januari – Heeft het nog zin?

Heeft het nog wel zin? Heeft het nog wel zin om nog een IVF ronde te gaan doen? Ik zie op tegen de punctie, weer aan de pil, weer Decapeptyl spuiten waar ik zo ongelukkig en depressief van word en waarvoor als je toch niet weet of het wel gaat slagen. Het voelt op dit moment zo kansloos maar tegelijkertijd ben ik nog lang niet klaar om onze kinderwens op te geven. En hebben we ook nog kansen. Het zou me allemaal niet uitmaken als ik maar wist dat we uiteindelijk gaan slagen.

We hebben morgen een evaluatiegesprek en ik wil graag weten of we nog iets aan de behandeling gaan veranderen. Heeft het na 7 terugplaatsingen nog wel zin om op dezelfde voet door te gaan? Misschien is het gewoon pech. Als elke tp 10% kans heeft om te blijven zitten kun je natuurlijk gewoon pech hebben. Maar als je niet weet wat er mis is met je, is het dan wel pech?! En zijn er toch niet nog meer dingen die we kunnen doen?
We hebben tijdens de kerstvakantie een lijst met vragen opgesteld die we willen vragen, ingedeeld in 3 categorieƫn:
– Evaluatie afgelopen jaar
– Hoe gaan we onze tweede behandeling inrichten
– Wat voor onderzoeken behandelingen kunnen we nog doen in NL of in het buitenland

6 december – Jazz

Vriendlief en ik zijn naar het Bimhuis geweest naar GateCrash met Eric Vloemans, fijne Jazz in een fijn zaaltje. Vriendlief vraagt of onze embryo het ook fijn vind, ik denk van wel. Je kan niet vroeg genoeg beginnen met goede muziek denk ik dan maar:). Lief dat vriendlief er zo naar vraagt, dit hele proces is voor mannen toch een beetje anders.

22 september – Echt goed …

… gaat het niet. Voel me niet zo goed. Het is allemaal een beetje veel geweest de laatste tijd. Ik blijf heus nog wel staan en doen alsof het goed met me gaat. Maar als ik even wat tijd heb om te denken merk ik dat het niet goed gaat. Ik slaap onrustig, ben druk in mijn hoofd en gewoon niet echt happy. Zit steeds vaker te denken dat er structureel iets moet veranderen anders ga ik dit niet volhouden. 

17 augustus – Vriendlief

Het doet mij pijn hem zo verdrietig te zien. Hij is altijd sterk en is er altijd voor mij, altijd een schouder om op uit te huilen, altijd een extra dikke knuffel als ik weer verdriet heb. Nu ben ik er voor hem, nu zal ik sterk zijn voor hem omdat ik van hem hou en omdat hij dat verdiend heeft na al die opbeur momenten dat ik weer in de put zat na weer een mislukte poging.

6 augustus – Foute bingo

Vriendlief belde mij gisterenmiddag vanuit het ziekenhuis, foute bingo zei hij. Het is niet goed met zijn moeder, mijn schoonmoeder. Ze heeft uitzaaiingen rond haar slokdarm en in haar keel. Ze kunnen niet zo veel meer voor haar doen. Ik fiets in een roes naar huis, op de fiets zitten vliegen de tranen over mijn wangen. Eenmaal thuis gekomen zijn daar mijn schoonmoeder, schoonzus en vriendlief. We omhelzen elkaar en de tranen vloeien over onze wangen. Met zijn vieren rijden we naar haar huis waar mijn andere schoonzusje al op ons zit te wachten. Zij was vast naar huis gegaan om de voorgeschreven medicijnen op te halen. Blij dat de drie kinderen samen met hun moeder deze dag samen in het ziekenhuis waren en samen het slechte nieuws hebben gehoord. Eenmaal bij mijn schoonmoeder thuis bellen we vrienden en familie, komen vrienden en buren langs en proberen we te bevatten wat we zo juist gehoord hebben. Het is niet te bevatten, wat van het weekend nog een mooie zomer leek te worden is op dit moment een groot zwart gat. De structuur is kwijt en we weten niet wat we moeten doen. We vragen ons af waar het handboek is want we zijn vast niet de eerste familie die hierin belanden. Vriendlief en zijn zussen maken een lijst van dingen die moeten gebeuren of die we niet moeten vergeten.

Sinds november 2014 weten we dat ze slokdarmkanker heeft, dit nieuws hoorde we vlak nadat we te horen kregen dat mijn vader darmkanker heeft en mijn moeder eierstokkanker, dat was al een pittige tijd en we hadden zo goede hoop dat 2015 een beter jaar voor ons allemaal zou worden. Alledrie zijn ze aan het knokken geslagen, chemo’s bestralingen, operaties. Mijn schoonmoeder heeft de laatste weken heel hard geknokt om beter te worden na haar zware operatie en behandelingen, het ging moeizaam maar ze ging ervoor, ze wilde beter worden. Maar het is helaas niet gelukt zoals we hadden gehoopt. We hadden nog zoveel hoop, hoop dat ze beter zou worden, hoop dat we nog voldoende tijd met elkaar konden doorbrengen. Hoop die er nu even niet meer is.

Gisteren kwam ook het besef dat mijn schoonmoeder nooit ons kindje in haar armen zal houden. Het is ons niet gelukt om dit te realiseren in de afgelopen 4.5 jaar. We zijn heel erg blij dat mijn schoonzus een lief klein meisje heeft gekregen in juni 2014 en dat mijn schoonmoeder haar lang gekoesterde wens in vervulling heeft zien gaan, een eigen kleinkind. Hopelijk kan ze daar de komende tijd nog van genieten, tijd waarvan we niet weten hoeveel ze daar nog van heeft.

9 juli – Wat als …

‘Wat als het morgen nou goed zit?’ vraagt vriendlief. Apart dat je ergens zo lang naar toe werkt, wat als het dan werkelijkheid wordt. Je zou verwachten dat je dan meteen weet wat je gaat doen en wat je gaat voelen. Maar dat is niet zo. Inmiddels hebben we al aardig wat meegemaakt en de nodige teleurstellingen verwerkt hierdoor staan we niet meer onbevangen in het proces. Ik vraag me af hoe we ons gevoelt hadden als het in een van onze eerste maanden raak was geweest terug in 2011, toen we ook nog 4 jaar jonger waren. Waren we dan alleen maar heel erg blij geweest en hadden we dan meteen op een roze wolk gezeten of romantiseer ik dit nu te veel? Wij houden op dit moment nog rekening met het ergste, en vooral wat als het niet goed is hoelang gaat het dan weer duren tot we weer een positieve test in handen mogen hebben. Ik weet dat ik in mijn handjes mag knijpen dat ik nog 9 cryo’s in de vriezer heb zitten. Dat zijn nog 9 mooie cadeautjes.

Moest eigenlijk een beetje grinniken toen vriendlief gisteren lichtelijk in paniek raakte, waar moet de commode dan staan? Ik heb nog niet echt aan de praktische dingen gedacht, ik droom vooral om lieve kleine frosti vast te mogen houden en te knuffelen. De praktische dingen zijn voor mij bijzaak op dit moment al zou ik het heerlijk vinden om straks lekker praktische dingen te gaan shoppen. Maar eerst morgen afwachten of er een klein lichtje knippert.