9 oktober – Hypocriet

Ik krijg steeds meer vertrouwen maar tegelijkertijd voel ik me een beetje gek. Ik voel me in verschillende situaties heel dubbel. Ik ben heel blij en soms nog angstig. Ik ben heel blij maar durf het nog niet altijd te vieren. Voel me soms beschaamd over hoe enthousiast mensen voor ons zijn en hoe ik niet altijd enthousiast heb gereageerd op mijn omgeving als ze mij vertelde dat ze zwanger waren. Ik weet dat het een soort Continue reading

5 June – Glamping

Weekendje Glampen met 2 vriendinnen. Ik vind het super leuk dat ze me hebben uitgenodigd voor een weekendje Glampen met het campertje van een van hen. Gezellig een weekendje weg en het word ook nog mooi weer. Zij hebben allebei 2 kinderen, en dat in zichzelf kan ik me goed op voorbereiden en kan ik prima aan. Vind het ook heel leuk om te horen hoe het met hun kids gaat. Maar ik zag er ook tegenop, in zo’n weekend gaan we het natuurlijk over onze kinderwens hebben en onze mislukkingen en teleurstellingen. Het zou ook gek zijn als ze er niet naar vragen, ze weten waar we mee bezig zijn en het is duidelijk nog niet gelukt. Maar daar zie ik ook tegenop, zo goed gaat het momenteel niet en dat word een groot tranendal, waarbij ik momenteel best negatief in de wedstrijd sta.  Continue reading

14 mei – Stik jaloers

Het is niet iets wat ik makkelijk vind om toe te geven maar ja ik ben stik jaloers op een vriendinnetje die zwanger is. Stik jaloers op vrienden van vriendlief die baby 2 hebben gekregen.

Deze vrouw loopt rond in leuke zwangerschapskleren en de families zijn duidelijk erg gelukkig. Kotsmisselijk word ik er van. Ik wil liever niets van deze mensen horen en niet bij hen in de buurt zijn. Ergens vind ik het heel treurig van mezelf, dat ik ze dat geluk niet gun. Ik gun ze het misschien wel maar ik gun het mezelf nu even eerst. Continue reading

14 april – Argeloos

De argeloosheid waarmee sommigen mensen denken dat ze meteen weer zwanger raken omdat ze zo snel zwanger zijn geraakt het wel weer snel zal gaan (na een tweede of miskraam), vind ik echt bijzonder. En doet ook wel pijn. Ik hoop dan soms dat het bij hun ook wel even mag duren. Ookal gun ik niemand zo’n traject waar wij en velen anderen zitten, maar sommigen mensen mogen ook wel even ervaren hoe het is als het niet meteen lukt, datgene wat je zo graag wil, waarvan je droomt.

25 februari – Last woman standing

Tja het is weer zo ver. Er is weer iemand zwanger, zomaar. 3 maanden geleden wist ze nog niet of ze nu al een kindje wilde en nu 10 weken zwanger. Wij zouden nu ook 10 weken zwanger zijn. Mega fijn dat er nu een vriendinnetje op kantoor is die precies de zwangerschaps cyclus gaat doorlopen die wij ook zouden gaan doorlopen. Toch maar een andere baan zoeken. Wat voel ik me alleen. Blijf als laatste over en helaas niet om een gouden medaille in ontvangst te kunnen nemen. The last woman standing en wat heb ik daar aan? Precies helemaal niets! Ik raak alleen maar meer eenzaam, ik weet wel wat ik moet doen om niet te vervreemde van mijn ‘vrienden’ maar ik heb er gewoon weg de puf niet voor. Ik blijf achter, alleen the last standing maar dan zonder het gouden randje.

3 januari 2016 – Hoe gaat het met jullie?

Via via krijg ik te horen dat het moeilijk is om aan ons te vragen: “Hoe gaat het met je, jullie?” In eerste instantie was ik hier een beetje boos over. Hoezo is het moeilijk om aan ons te vragen hoe het met ons gaat?! 

Maar naar mate ik hier wat langer over nadenk begrijp ik nog steeds niet waarom het lastig is om deze vraag aan ons te stellen maar begin ik wel beter te begrijpen waarom mensen dat dus soms niet aan ons vragen. Ik heb me het afgelopen jaar al vaker afgevraagd waarom mensen niet even vragen hoe het met ons/mij is.

Waarom het moeilijk is vind ik lastig te begrijpen. Misschien omdat het antwoord niet bevredigend zal zijn. Misschien omdat je dat niet hoort te vragen bij prille zwangerschappen (alleen zijn wij dus nooit zwanger). Misschien omdat het een antwoord geeft wat de desbetreffende persoon niet genoeg kan begrijpen, om diverse redenen. Misschien omdat ze bang zijn om ons te kwetsen. Misschien omdat het onderwerp nog steeds een taboe is. Misschien omdat wij er niet altijd even makkelijke over kunnen praten, zeker in het begin niet.

Ok, als ik het zo opschrijf begin ik het misschien een klein beetje te begrijpen. Ookal vind je het moeilijk blijf alsjeblieft aan ons vragen hoe het met ons gaat, soms zullen we uitweiden over het onderwerp en soms niet. Wil je graag weten hoe het met onze onvervulde kinderwens is dan mag je dat altijd vragen. Liever vragen met een misschien wat pijnlijk antwoord dan niet vragen.

10 december – Zij wel

Het is weer zo ver kan ik wel zeggen. Ik ging aan mijn ontbijt zitten. Ik had een lekkere Mango, Peer, Broccoli smoothie gemaakt en dan kijk ik altijd even op mijn telefoon, appjes, nu.nl en mail (geen werk mail). Zie ik dat ik 26 appjes heb, toen dacht ik al jemig wat is er nou weer aan de hand. Ik had natuurlijk op mijn hoede moeten zijn maar dat was ik niet, in ging vol het diepe in. Een appje met gezeik over een dieeet voor het kerstdiner en meteen er achteraan want ik ben zwanger. Het overvalt me, ik zit huilend aan het ontbijt. Waar heb ik dit aan verdiend? Ik ga niet naar dit stomme kerstdiner, ik heb er echt geen zin (meer) in. Dejavu van vorig kerstdiner, zat precies ik weer aan het uiteinde van de tafel naast de enige zwangere die er was. De hele avond dat gezeik aan horen. Nee dat gaat me dit jaar niet weer gebeuren. Ik ga dit kerstdiner prammen. Jammer misschien wel maar liever beetje jammer dan achteraf spijt dat ik gegaan ben. Aangezien ik ook (nog) niet wil drinken heb ik dat probleem met al die vragen ook meteen opgelost.