Miskramen

Het is helaas niet bij 1 miskraam gebleven, dus hoor ik nu bij de vrouwen die herhaalde miskramen moeten doormaken. Bij 1 miskraam valt het onder pech bij 2 niet meer dan is er (waarschijnlijk) meer aan de hand. Of ze met onderzoeken kunnen vinden wat er aan de hand is, is maar de vraag. Bij veel stellen met meerdere miskramen word de oorzaak nooit gevonden. Ze gaan bij ons nu wel een aantal aanvullende onderzoeken doen, maar heb hier zelf weinig hoop op sinds er bij ons nooit wat word gevonden.

Op de website van het AMC kunnen we het volgende lezen:

Wat is een miskraam?

Een miskraam is het verlies van een niet-levensvatbaar embryo. Het embryo in aanleg groeit niet verder en wordt afgestoten. De oorzaak van een miskraam is vaak een aanlegstoornis die bij de bevruchting is ontstaan. Van alle zwangerschappen eindigt tenminste één op de tien (10%) in een miskraam. Waarschijnlijk zelfs vaker, we denken ongeveer 15%.

Wanneer spreekt men van herhaalde miskraam?

Men spreekt van herhaalde miskraam na twee of meer miskramen. Het kan zijn dat u vóór of tussen de miskramen een gezond kind hebt gekregen. Het kan ook zijn dat u drie of nog meer miskramen heeft doorgemaakt. Herhaalde miskraam komt voor bij ongeveer 1-3% van alle vrouwen die zwanger worden. Na twee miskramen is de kans op weer een miskraam ongeveer 25%. Na drie miskramen is de kans op herhaling ongeveer 35%. Dat lijkt misschien heel veel, maar de kans dat een volgende zwangerschap wel goed afloopt is nog steeds het grootst, gemiddeld 65-70%.

Dus de kans dat wij bij een volgende zwangerschap, wat bij ons al moeizaam gaat, weer een miskraam krijgen is 25%. Tuurlijk hierboven zeggen ze dat de kans op een gezonde zwangerschap 75% is maar die 25% baart me wel zorgen. Waarom zouden wij eens een keer in de goede kant van de statistieken vallen. En het valt me allemaal zo zwaar, elke mislukte embryo terugplaatsing is zwaar maar weer een miskraam valt me echt heel zwaar. Een mislukte embryo terugplaatsing is een mislukte kans maar een miskraam is een mislukte toekomst. Met een positieve test in handen begin je plannen te maken, zelfs al probeer je dat niet te doen, maar toch de hoop wint het soms van de wanhoop en je begint te dromen over die kleine spruit die je misschien over 8 maanden in je armen mag houden. Het verlangen is zo groot dat het wint van je geest die wil dat je er niet aan denkt en pas plannen gaat maken bij een goede eerste echo en zelfs dan zou je dat nog niet mogen doen.

Het verwerken van een miskraam duurt lang, je gaat weer door met je leven en als je weer verder met je vruchtbaarheidstraject gaat heb je weer iets om hoop uit te putten. Maar als je dan weer eens terug denkt aan je miskraam blijkt die nog niet helemaal verwerkt. Je omgeving weet vaak niet eens dat je een miskraam hebt gehad en als ze het wel weten, dan hebben ze geen idee hoe daar mee om te gaan. Het word simpelweg doodgezwegen. En hoe erg kan het nou eenmaal zijn. Je bent niet eens echt zwanger geweest, het kindje heeft nooit geleefd dus waar hebben we het eigenlijk over. Als je geen miskraam hebt gehad zul je het waarschijnlijk nooit begrijpen, je kunt je proberen in te leven (dat is lief) maar echt begrijpen wat het met een vrouw doet is denk ik niet goed mogelijk. En goed bedoelde opmerkingen komen vaak toch verkeerd aan. Misschien is dat doodzwijgen dan toch niet zo’n hele slechte oplossing. Het voelt wel heel alleen.