26 augustus – Koolwitje

Het is vandaag een jaar geleden dat vriendlief zijn mama is overleden. We hebben allemaal een dagje vrij genomen om in de duinen te fietsen en in de strandtent waar we vorig jaar om deze tijd nog zo lekker met haar in het zonnetje hebben gezeten een hapje te gaan eten. Een jaar wat snel voorbij is gegaan. Wat  missen we haar. Wat hadden we haar Continue reading

Advertisements

1 september – Tot ziens

Afscheid nemen wil ik het niet noemen dan toch liever een tot ziens. Hopelijk gaan we elkaar nog weer zien, waar en hoe weet ik ook niet maar dat hoeft ook niet.

Het was mooi vandaag. Het regende en de zon scheen. De drie kinderen hebben het samen mooi gedaan, daar zou ze trots op zijn geweest. Het was verdrietig en beetje luchtig en dat is goed, je mag verdriet hebben maar het moet niet te somber worden. Dat heeft mijn schoonmoeder ook gezegd een lach en een traan dat was wat ze wilde en dat heeft ze gekregen.

Wat waren de afgelopen dagen fijn om die samen door te brengen, rustig en met het gezin. Daardoor kreeg ik tijdens de afscheidsdienst wel het gevoel dat we haar straks gewoon weer mee naar huis zouden nemen. Gelukkig hebben we haar naar haar laatste rustplaats begeleid en dat maakte het dan echt definitief. Dat wil nog niet zeggen dat ons verdriet en met name het grote verdriet van vriendlief hiermee af is, zeker niet. Maar het is wel een weer een puzzle stukje in het acceptatie proces. Het verdriet zal niet slijten maar hij, en ik, zullen er hopelijk wel mee leren leven.

28 augustus – ‘Boven’

Waar mijn lieve schoonmoeder naar toe is dat weten we niet zo goed, dat wist zelf ook niet zo goed. Toch heeft ze ons in haar laatste uurtjes verteld wat ze allemaal ‘boven’ ging regelen. Een van de dingen die boven aan haar lijstje staat is een kindje voor ons. Als het in haar macht ligt gaat ze dat regelen, ik vind het zo intens lief en bijzonder. Maar het doet zoveel pijn dat zij straks ons kindje niet in haar armen zal houden. 

26 augustus – Leven …

Het leven … kent geluk en verdriet. Gisterenavond heeft mijn lieve en dappere schoonmoeder het Leven verlaten. Veel te vroeg heeft de kanker grip op haar gekregen, ze heeft hard gestreden maar ze mocht het niet redden. Ze heeft er voor gekozen om waardig het leven te verlaten. We hebben een paar mooie en fijne dagen met het hele gezin doorgebracht. Met een warme knuffel hebben we afscheid van haar genomen.