28 maart – Ze is er!

Onze lieve mooie dochter is geboren! Wat een groot geluk en wat een bijzonder gevoel. De liefde die ik voor dit kleine wezentje voel is zo groot dat het me soms bijna overmand.

Ik voelde al veel liefde voor ons ongeboren kind en zelfs al voor een kindje wat nog niet kwam, maar het is nog meer dan ik dacht.

De bevalling leek uiteindelijk snel te zijn gegaan, maar de aanloop was achteraf toch al langer aan de gang. Op de reguliere controle bleken we al 5 cm ontsluiting te hebben en is ze dezelfde avond al geboren. We hadden geen Continue reading

Advertisements

26 september – Afscheid

Met de komst van het ene is nu ook afscheid gekomen van het andere. Ik heb voor nu mijn laatste gesprek bij mijn psycholoog gehad. We hebben verschillende sessie gehad van februari tot en met nu, in het begin wat frequenter dan aan het eind. We hebben van alles besproken maar het meeste gerelateerd aan mijn kinderwens en onze ongewenste kinderloosheid. Ik heb veel geleerd over me zelf en over het leven. Ik heb geschreven, gemediteerd Continue reading

26 augustus – Koolwitje

Het is vandaag een jaar geleden dat vriendlief zijn mama is overleden. We hebben allemaal een dagje vrij genomen om in de duinen te fietsen en in de strandtent waar we vorig jaar om deze tijd nog zo lekker met haar in het zonnetje hebben gezeten een hapje te gaan eten. Een jaar wat snel voorbij is gegaan. Wat  missen we haar. Wat hadden we haar Continue reading

25 februari – Last woman standing

Tja het is weer zo ver. Er is weer iemand zwanger, zomaar. 3 maanden geleden wist ze nog niet of ze nu al een kindje wilde en nu 10 weken zwanger. Wij zouden nu ook 10 weken zwanger zijn. Mega fijn dat er nu een vriendinnetje op kantoor is die precies de zwangerschaps cyclus gaat doorlopen die wij ook zouden gaan doorlopen. Toch maar een andere baan zoeken. Wat voel ik me alleen. Blijf als laatste over en helaas niet om een gouden medaille in ontvangst te kunnen nemen. The last woman standing en wat heb ik daar aan? Precies helemaal niets! Ik raak alleen maar meer eenzaam, ik weet wel wat ik moet doen om niet te vervreemde van mijn ‘vrienden’ maar ik heb er gewoon weg de puf niet voor. Ik blijf achter, alleen the last standing maar dan zonder het gouden randje.

9 januari – Vrijgezelle feestje

Vandaag het vrijgezelle feestje van mijn schoonzusje, ja mijn kleine broertje gaat trouwen eind januari. Echt super leuk en hoop van harte dat ze meer geluk hebben in het kinderwens traject dan wij. Zo dat mijn moeder Oma kan worden op niet al te lange termijn.

Op vrijgezellefeestjes zijn ook altijd zwangere vrouwen, dat is nou eenmaal zo. Ookal is mijn schoonzusje heel wat jonger dan ik. Gelukkig had ik er vandaag niet zo ‘last’ van. Ik had het eerst niet zo door, dacht eigenlijk dat een van die meiden gewoon wat dik was. Gelukig heb ik er niet veel moeite voor hoeven doen om er niet te veel bij in de buurt te zitten, het ging vandaag vanzelf waarschijnlijk omdat ik er niet zoveel aandacht aan heb besteed. Ook wel eens fijn.

2 oktober – Van Negatief naar Positief

“Ai, Ouch, Hmm” zat ik te denken toen ik het volgende artikel las op Assertief.nl ““Negatief denken maakt doemscenario’s waar” (dit is het tegengif)”

Zit te denken en vind het lastig om dit te delen want ik weet helemaal niet of het echt zo is. Maar als ik mijn eigen blogs teruglees was ik positief aan het denken toen de derde terugplaatsing is gelukt. Ik was mijn negatieve gedachten aan het weg tennissen
ik was bezig met de gouden glimlach en zag me zelf als de project manager van project Kinderwens. Ik heb elke dag liefkozend tegen Frosti gesproken, yoga oefeningen gedaan en strikt met mijn dieet bezig geweest.

Maar na de miskraam en het overlijden van mijn schoonmoeder zijn mijn gedachtes weer in een negatieve spiraal terecht gekomen. Van het gaat toch niet lukken, wij hebben dit blijkbaar niet verdiend tot wij doen iets verkeerd in het leven. Niet ok! De afgelopen poging heb ik er denk ik niet echt in gelooft. Deels uit zelfbescherming maar daarmee gaan we het misschien toch niet redden. En wat heb je aan zelfbescherming als het dan daardoor misschien straks wel helemaal niet lukt.

Soms mag het natuurlijk best even niet goed met je gaan en de laatste tijd was er veel tegelijk wat we nog moeten gaan verwerken. Maar dan is het goed als je via vrienden nog weer even op een artikel word gewezen (lang leven lang het internet). En ga ik kijken of het roer weer om kan.

Negatief denken helpt niet!

Helder dat moet ik misschien maar op een groot bord in de woonkamer hangen:)

1 september – Tot ziens

Afscheid nemen wil ik het niet noemen dan toch liever een tot ziens. Hopelijk gaan we elkaar nog weer zien, waar en hoe weet ik ook niet maar dat hoeft ook niet.

Het was mooi vandaag. Het regende en de zon scheen. De drie kinderen hebben het samen mooi gedaan, daar zou ze trots op zijn geweest. Het was verdrietig en beetje luchtig en dat is goed, je mag verdriet hebben maar het moet niet te somber worden. Dat heeft mijn schoonmoeder ook gezegd een lach en een traan dat was wat ze wilde en dat heeft ze gekregen.

Wat waren de afgelopen dagen fijn om die samen door te brengen, rustig en met het gezin. Daardoor kreeg ik tijdens de afscheidsdienst wel het gevoel dat we haar straks gewoon weer mee naar huis zouden nemen. Gelukkig hebben we haar naar haar laatste rustplaats begeleid en dat maakte het dan echt definitief. Dat wil nog niet zeggen dat ons verdriet en met name het grote verdriet van vriendlief hiermee af is, zeker niet. Maar het is wel een weer een puzzle stukje in het acceptatie proces. Het verdriet zal niet slijten maar hij, en ik, zullen er hopelijk wel mee leren leven.