27 september – Vlinders

Vandaag mochten we gelukkig weer even spieken en deze keer door de buik heen. Weer een next level gehaald, geen inwendig echo maar via de buik! En we krijgen meteen onze kleine spruit in beeld, jeetje wat zie je het goed en wat voel ik een verliefd gevoel. Ik krijg er helemaal vlinders van in mijn buik! De kleine is goed gegroeid en alweer groter dan de vorige keer kijken, 6.5 cm (ja het lijkt misschien nog niet zo groot maar het is toch al weer heel wat). Op het Echo scherm ziet het er natuurlijk ook allemaal veel groter uit, dus krijg bijna grootheidswaanzin, hihi. Alles zit er op en er aan. Van hersenen tot hartkamers en blaas, voor zover ze het nu allemaal kunnen zien.

We gaan nu komende week over naar de verloskundige, ook weer een next level. Voel me een beetje in het Nintendo spel Mario. Soms duurt het weken (of in ons geval jaren) voordat je eindelijk langs de next level komt en dan komen er weer een aantal levels die je goed aan kunt. Laten we hopen dat we in de afgelopen jaren genoeg credits hebben opgebouwd om tot het einde te komen en de grote Bowser te verslaan (gelukkig was het laatste level meestal niet het probleem destijds:).

Advertisements

26 september – Afscheid

Met de komst van het ene is nu ook afscheid gekomen van het andere. Ik heb voor nu mijn laatste gesprek bij mijn psycholoog gehad. We hebben verschillende sessie gehad van februari tot en met nu, in het begin wat frequenter dan aan het eind. We hebben van alles besproken maar het meeste gerelateerd aan mijn kinderwens en onze ongewenste kinderloosheid. Ik heb veel geleerd over me zelf en over het leven. Ik heb geschreven, gemediteerd Continue reading

22 augustus – Verliefd!

Oh wat bijzonder, we hebben vandaag de echo gehad waar we al zo lang op wachten. Vol spanning zijn we natuurlijk weer veel te vroeg in het ziekenhuis. De zenuwen nemen toen maar ik voel me rustiger dan de vorige keren. De arts maakt de echo maar er is veel ruis te zien, ze krijgt eigenlijk de baarmoeder met de vruchtzak niet goed in beeld. Continue reading

18 januari – Morgen over 2 weken

Wachten, wachten, Wachten. Zit in een soort verlengde wachtweken. Deze keer met een positieve uitgangspositie maar het blijft spannend. Morgen over 2 weken mogen we voor de 7 weken echo komen.

Mijn hoofd maakt overuren van super blij tot heel angstig. Wat als het goed gaat krijgen we dan over 2 weken een kloppend hartje te zien. Of Wat als het alsnog mis gaat, het is pas 5 weken en veel vrouwen hebben om onverklaarbare wijze in de eerste weken een miskraam. En wat dan? Hoe zal het dan met ons gaan. De moed zakt me in de schoenen als ik hier aan denk.

Probeer vooral blij te zijn en hoop op een goede afloop. Heb er eigenlijk best een goed gevoel over maar ja je kunt pas echt gerust zijn als je je wondertje in je armen mag houden.

Gelukkig gaat mijn broertje trouwen volgende week in Engeland dus daar hebben we wat leuke afleiding van.

12 januari -Zenuwachtig

Zenuwachtig sjouw ik de hele dag mijn telefoon met me mee, met het geluid op de luidste stand. Ik mag en ik wil het telefoontje van de kliniek niet missen. Gelukkig heb ik het druk in de ochtend. Na de lunch lukt het me echt niet meer om me te concentreren. Om 13:30 staar ik naar mijn telefoon, zal ik nog even naar het toilet gaan? Nee toch maar niet. Ik wil niet op de wc het telefoontje aannemen. Continue reading

9 juli – Wat als …

‘Wat als het morgen nou goed zit?’ vraagt vriendlief. Apart dat je ergens zo lang naar toe werkt, wat als het dan werkelijkheid wordt. Je zou verwachten dat je dan meteen weet wat je gaat doen en wat je gaat voelen. Maar dat is niet zo. Inmiddels hebben we al aardig wat meegemaakt en de nodige teleurstellingen verwerkt hierdoor staan we niet meer onbevangen in het proces. Ik vraag me af hoe we ons gevoelt hadden als het in een van onze eerste maanden raak was geweest terug in 2011, toen we ook nog 4 jaar jonger waren. Waren we dan alleen maar heel erg blij geweest en hadden we dan meteen op een roze wolk gezeten of romantiseer ik dit nu te veel? Wij houden op dit moment nog rekening met het ergste, en vooral wat als het niet goed is hoelang gaat het dan weer duren tot we weer een positieve test in handen mogen hebben. Ik weet dat ik in mijn handjes mag knijpen dat ik nog 9 cryo’s in de vriezer heb zitten. Dat zijn nog 9 mooie cadeautjes.

Moest eigenlijk een beetje grinniken toen vriendlief gisteren lichtelijk in paniek raakte, waar moet de commode dan staan? Ik heb nog niet echt aan de praktische dingen gedacht, ik droom vooral om lieve kleine frosti vast te mogen houden en te knuffelen. De praktische dingen zijn voor mij bijzaak op dit moment al zou ik het heerlijk vinden om straks lekker praktische dingen te gaan shoppen. Maar eerst morgen afwachten of er een klein lichtje knippert.