10 maart – Verlof

De lucht is blauw en de zon schijnt en mijn verlof is ingegaan, alsof het zo moet zijn:)

Ik moet nog wel een paar kleine dingetjes voor werk doen maar het meeste is toch wel afgerond. Kreeg het er vannacht wel benauwd van en vroeg me af of ik alles wel goed genoeg heb uitgelegd, gaan ze mijn overdrachtsdocument met deadlines wel volgen etc. etc. etc.

Ze hadden op werk heel lief een kleine babyshower georganiseerd, en ik had taart meegenomen. Het voelde nog helemaal niet lang geleden Continue reading

Advertisements

8 oktober – Toekomst

Keuzes voor de toekomst:

Verhuizen binnen de stad – Verhuizen buiten de stad – Blijven wonen

Baan houden – Ander werk gaan zoeken – Stoppen met werken

Sabatical reizen – Verhuizen naar buitenland

IVF buitenland – Adoptie

Het een hangt met het ander samen en het hangt allemaal samen met onze kinderwens. Als het ons binnenkort gaat lukken zullen de keuzes anders zijn dan als we weten dat het helemaal nooit gaat lukken. Mocht het over een tijdje pas gaan lukken gaan we misschien toch kiezen op basis van wat we nu weten. We zullen anders in het leven staan mocht het ons niet gaan lukken maar we zullen waarschijnlijk ook anders in het leven staan mocht het ons wel gaan lukken. Maar waar staan we nu doen? We zweven een beetje in het niks, in het niemandsland. De kans dat het gaat lukken is elke maand zo dichtbij maar ook weer zo ver weg. Ik weet alleen niet hoelang we nog overleven in niks, in niemandsland.

21 juni – Langste dag

Het is de langste dag van het jaar. In Zweden word het Midzomerfeest gevierd. Hier alleen maar 1 bonk stress. Sinds donderdagavond licht roze afscheiding en sinds vrijdag bruine afscheiding dit betekent meestal niet veel goeds. Vaak, eigenlijk altijd, is dit de aankondiging van mijn menstruatie. Het is wel wat vroeg want zou pas komende woensdag ongesteld moeten worden volgens mijn eigen cyclus. Maar je weet het nooit in dit proces en het gaat nooit zoals je gedacht had. Vrijdag voelde ik me helemaal niet goed, was verdrietig van de voortekenen en op de fiets naar kantoor voelde ik me steeds slechter, eenmaal aangekomen op kantoor was ik zo duizelig en misselijk dat ik er even bij moest gaan liggen. Mijn collega’s kijken me bezorgd aan maar na een tijdje gaat het gelukkig wel weer, behalve dan nog steeds verdrietig en nog meer bruine afscheiding (sorry voor deze details, maar daar draait het in dit proces nou eenmaal om).

Gisteren wat doelloos en verdrietig door de stad gedwaald met vriendlief. Totaal niet aanwezig en op alles wat vriendlief zegt plaats ik een cynisch opmerking. Het gaat niet goed, ik ben boos en verdrietig, waarom wil het ons nou niet lukken. Hebben wij dit niet verdiend, een kindje krijgen? Ik ben bezig met mijn lichaam optimaal in vorm te brengen en ben daar ongeveer een klein 2 maanden mee bezig, en het voelt goed! Maar ze zeggen dat je minimaal 3 maanden nodig hebt dus wellicht is het voor deze keer nog te vroeg.

Maar gek genoeg moet ik vandaag concluderen dat het nog steeds niet heeft doorgezet en dat is toch wel raar. Normaal gesproken begint de menstruatie 24 tot 36 uur na de eerste verschijnselen. Ik word heen en weer geslingerd tussen hoop en wanhoop. Moet/Mag ik nu weer hoop krijgen of stel ik de teleurstelling nu alleen maar uit? Ik mag woensdag (pas) voor de bloedtest komen dus moet echt nog even wachten. Durf niet te beloven dat ik mezelf kan bedwingen te wachten tot woensdag, misschien word het toch een thuistest. Stijf van de spanning toch maar proberen te ontspannen. Ik sluit deze avond af met een yoga sessie in de hoop dat ik daarna de slaap kan vatten.

3 juni – Wat wil je eigenlijk?

Ik weet heel goed wat ik wil:

Ik wil graag een gezin.

Ik wil graag een mooie carrière.

Ik wil graag reizen.

Ik wil graag gelukkig zijn.


Maar op dit moment zit ik zo vast in mezelf en met mezelf dat ik even niet meer zo goed weet wat ik wil. Als de puzzel stukjes in elkaar zouden vallen zou ik misschien heel goed weten wat ik wil of waar ik naar opzoek wil. Maar nu zit ik vast, het denken alleen al aan mijn eigen toekomst doet de tranen in mijn ogen springen. Ik wil nu gewoon graag dat de tijd voorbij gaat totdat het een keer gelukt is. Ik wil graag vroeg naar bed zodat de dag weer om is, zodat het morgen is weer een dag is die gewoon voorbij gaat.

23 april – Afleiding

Afleiding is echt beste om met het wachten om te gaan. Voor mijn werk moest ik op reis naar India, gelukkig in de verplichte rustmaand anders was ik wellicht niet gegaan. Ik merk dat get fijn is om er even uit te zijn. Op reis voor mijn werk betekent dat het altijd druk is, vroeg opstaan, hele dag op pad, met veel mensen praten, s’avonds nog even een drankje voor je naar je hotel kamer gaat, en dan nog even de belangrijkste mails checken en weer vroeg opstaan. Heerlijk. Niet veel tijd om over onze kinderwens na te denken en het gezelschap vraagt er gelukkig ook niet naar dat is het fijne aan collega’s, er is een gepaste afstand, niet kil of koud maar gepast op een fijne manier.

Het gaat helaas nooit helemaal weg die gedachtes, hoe zou het zijn als het ons nu wel gaat lukken, waarom wij, wat oneerlijk dat het ons niet lukt, hoe lang moet ik nog wachten, zouden we goede ouders zijn, maar de dagen gaan snel en er is veel te doen en heb er veel plezier in. Het proberen om wat meer een dieet (geen koemelk, minder granen, geen tofu, geen caffeine) te volgen loopt uiteraard helemaal in de soep. Maar iedereen doet hier zo zijn best en het eten is zo lekker dat ik dat maar even voor lief neem. Daar ga ik dan wel weer serieus mee aan de slag als ik weer terug ben.

16 april – Berusting

Zit gelukkig weer even in de berusting fase. Het is wat het is en daar kan ik nu niet zoveel aan veranderen. Heb het druk op mijn werk dus de dagen vliegen voorbij. Mag/moet voor werk op reis naar India dus dat geeft ook een leuk verzetje en daarom ook druk en veel dingen om over na te denken en te doen en dus weinig tijd om na te denken over onze kinderwens en zo komt straks de volgende kans snel weer dichtbij.

22 augustus – Verdriet

Zit op mijn werk en kan me niet meer concentreren moet zo hard huilen maar probeer dat stilletjes te doen achter mijn computer, hopelijk ziet niemand het. Ik moet hier wat aan doen, ik lijkt wel hysterisch, maar het doet zo’n pijn. Ik heb het boek besteld “Paaseitjes zoeken in het AMC”, misschien kan ik hier wat steun uit halen. Ben ook lid geworden van Freya en het IUI forum, weet niet of het wat is maar hoop dat ik wat meer steun kan vinden ergens.